FinalHeader1200 300

 

 

Σας γράφω προκειμένου να λάβω από εσάς μια πρώτη γνώμη για την περίπτωσή μου, προτού ξεκινήσω να επισκέπτομαι ψυχολόγο.
Είμαι 32 ετών και σκέφτομαι να αποκτήσω ένα παιδί έξω από τα πρότυπα της ελληνικής παραδοσιακής οικογένειας. Ο σύντροφός μου διαμένει πλέον μόνιμα στο εξωτερικό, όπου εργάζεται, ενώ εγώ εργάζομαι σαν εκπαιδευτικός στην Ελλάδα. Κανένας από τους δυο μας δεν επιθυμεί να εγκαταλείψει τη δουλειά του, αλλά και κανένας από τους δυο μας δεν επιθυμεί να τελειώσει η σχέση μας, καθώς μεταξύ μας υπάρχει βαθιά αγάπη.
Ωστόσο, θεωρούμε κι οι δυο ότι έχει έρθει η ώρα να γίνουμε γονείς. Αν μπορούσαμε να ζήσουμε μαζί, το όνειρό μας θα είχε ήδη γίνει πραγματικότητα, αλλά η απόσταση που μας χωρίζει είναι αποτρεπτική για τη δημιουργία οικογένειας.
Το γεγονός ότι είμαι εκπαιδευτικός θα μπορούσε να διευκολύνει κάπως την κατάσταση (με τα μεγάλα διαστήματα διακοπών), αλλά ακόμα κι έτσι ο πατέρας δεν θα παύει να είναι απών.
Εντωμεταξύ, να σας επισημάνω ότι το οικογενειακό μου περιβάλλον είναι κάθετα αντίθετο με αυτήν την προοπτική, και γνωρίζω από τώρα ότι θα πρέπει να στηριχτώ αποκλειστικά στις δικές μου δυνάμεις.
Πρέπει επίσης να σας πω ότι με το σύντροφό μου έχουμε περάσει από πάρα πολύ δύσκολες καταστάσεις, και η πιο τραυματική από αυτές ήταν ο τερματισμός μιας εγκυμοσύνης, λόγω ανεργίας και των δυο, πριν τρία χρόνια, και κατόπιν αποκλειστικά δικής μου απόφασης.
Θα ήθελα, με βάση την εμπειρία σας, να εκφέρετε μια πρώτη γνώμη για την αδιέξοδη κατάσταση που περνάω. Είναι σύνηθες φαινόμενο να δημιουργούνται οικογένειες εξ αποστάσεως, λαμβάνοντας υπόψη τις δύσκολες κοινωνικοοικονομικές καταστάσεις που μεγάλο μέρος της κοινωνίας βιώνει; Θα μπορούσε η κατάσταση αυτή να αποτελέσει μια ευκαιρία για το παιδί, που θα έχει βιώματα από δύο διαφορετικές χώρες; Ή μήπως θα του δημιουργούσε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, ανασφάλειες και δυσκολίες προσαρμογής; Αυτό που σκεφτόμαστε να δημιουργήσουμε είναι ρεαλιστικό ή μήπως πρέπει να το πάρουμε απόφαση να τερματίσουμε μια σχέση χωρίς προοπτική; Σας ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων.

Απαντά η Αλεξάνδρα Καππάτου Ψυχολόγος - Παιδοψυχολόγος - Συγγραφέας

Είναι πράγματι ένα σοβαρό ερώτημα στο οποίο δεν είναι εύκολο  να δοθεί μια συγκεκριμένη απάντηση γιατί εξαρτάται από πολλές παραμέτρους  . Κάποιες είναι η  ποιότητα της σχέσης του ζευγαριού , πόσο καιρό  μπορεί να διατηρηθεί η σχέση έχοντας αυτή την απόσταση με μόνη επαφή τις διακοπές , αν θα αντέξει ο γονιός που θα μείνει να μεγαλώνει μόνος  ένα παιδί  χωρίς την στήριξη του συντρόφου , πως θα διαχειριστεί τα ερωτήματα του παιδιού μεγαλώνοντας για την απουσία του πατέρα   κλπ.

Σήμερα είναι γεγονός ότι αρκετές οικογένειες  με παιδιά  έχουν εξαναγκαστεί  λόγω της οικονομικής κρίσης να μεταναστεύσουν αναζητώντας ένα καλύτερο  αύριο .  Επίσης  υπάρχουν οικογένειες που ο ένας από τους γονείς έχει υποχρεωθεί να εργάζεται σε κάποια χώρα της Ευρώπης ή και πιο μακριά προκειμένου να καλύψει τα έξοδα της οικογένειάς τους και ο άλλος να μένει πίσω με τα παιδιά.

Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα  αναγκάζονται και τα άλλα μέλη να μετακομίσουν στη χώρα εργασίας του συντρόφου μετά από κάποιο διάστημα  προκειμένου να είναι μαζί με τίμημα την απώλεια της εργασίας του ενός μέλους  και τις δυσκολίες προσαρμογής των παιδιών τους ...

Πολλοί γονείς επιστρέφουν κάθε Παρασκευή και φεύγουν τη Κυριακή το βράδυ ή τη Δευτέρα το πρωί ... Η κούρασή τους είναι μεγάλη , αναρωτιούνται τι να πρωτοκάνουν να δουν τα παιδιά τους , να συναντηθούν με το σύντροφό τους , να περάσουν καλά , να γεμίσουν τις  "μπαταρίες"  τους...   ΄Αλλοι έρχονται κάθε μήνα  για 4-5 μέρες ή κάθε δυο μήνες για μια βδομάδα -  10 μέρες . Σε όλους μένει μια πικρή γεύση σε κάθε αποχωρισμό κυρίως όμως στα παιδιά που δεν συμφιλιώνονται εύκολα στον αποχωρισμό από το γονιό τους , όταν μάλιστα δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης σε αυτό ...

Τα ζευγάρια ψάχνουν να βρουν το κοινό τους πάτημα και οι ξενιτεμένοι γονείς να μπορέσουν να παρακολουθήσουν την ανάπτυξη των παιδιών τους ..

Τα προβλήματα είναι αρκετά , η μοναξιά της μητέρας που μεγαλώνει μόνη τα παιδιά της  , η έλλειψη ελεύθερου χρόνου και η τεράστια ευθύνη που φέρει ... Από την άλλη τα παιδιά ζουν  με τον ένα γονιό και πάντα είναι ισχυρή και ανεκπλήρωτη η επιθυμία να μένουν όλοι μαζί .. το ερώτημα αυτό πλανάται στη σκέψη τους  "γιατί εγώ να μην έχω το μπαμπά μου η τη μαμά μου".. η απάντησή μας ότι εργάζεται μακριά γιατί δεν μπορούσε να βρει κάποια εργασία εδώ δεν φαίνεται επαρκής στα παιδικά μάτια .. Η αναζήτηση , η ενοχή ,  ο θυμός κάποιες φορές και η απελπισία φωλιάζουν μέσα τους  και η θλίψη αυτή εκφράζεται κατά περιόδους με διάφορους τρόπους  με δυσκολίες στον ύπνο , στη συμπεριφορά , στη σχολική τους φοίτηση , στις σχέσεις με τους συνομηλίκους κλπ.

Ο διαμελισμός της οικογένειας  απαιτεί  ισχυρή θέληση , υπομονή , προσπάθεια και  κίνητρα. Πάντα  όμως αξιολογούνται οι συνθήκες και με βάση αυτές  το ζευγάρι προχωρά ...

Στη  δική σας περίπτωση η απόσταση αποτελεί  μια προκαθορισμένη κατάσταση που όπως αναφέρετε  δεν διαγράφεται προοπτική συμπόρευσης . Η απόκτηση ενός παιδιού σε αυτές τις συνθήκες είναι εξαιρετικά  δύσκολη απόφαση που απαιτεί σκέψη ,σχεδιασμό και υπευθυνότητα . Βέβαια  αν ένα ζευγάρι έχει αναπτύξει καλή επικοινωνία ,υπάρχει αγάπη και αλληλοσεβασμός θα μπορούσε να πορευτεί με αυτή την απόσταση έχοντας όμως σαν στόχο να μπορέσουν  κάποια στιγμή να βρεθούν... Όσο για τα παιδιά δεν εμποδίζονται από δυο διαφορετικές κουλτούρες , αντίθετα η απόκτηση  διαφόρων εμπειριών θα μπορούσε να αποτελέσει μια θετική παράμετρο για την ανάπτυξή τους .

Τελικά επειδή δεν υπάρχουν συνταγές ούτε μαγικές λύσεις  κάθε άτομο  εφαρμόζει τα θέλω του βάσει των συνθηκών  . Για αυτό συμφωνώ απόλυτα με την απόφασή σας να απευθυνθείτε σε ψυχολόγο προκειμένου να επεξεργαστείτε τα συναισθήματά σας. 

 

Εγγραφειτε στο Newsletter μας

Μπορείτε να κάνετε εγγραφή στο Newsletter της Α.Καππάτου και να λαμβάνετε μηνιαία ενημέρωση για θέματα που σας απασχολούν.

Η Α.Καππατου στα social media

strogili photo kappatou