FinalHeader1200 300

Πολύ συχνά οι γονείς ζητούν βοήθεια για θέματα που σχετίζονται με κάποιες δυσκολίες, τις οποίες αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους κατά την σχολική φοίτηση. Έχετε σκεφθεί ότι τα παιδιά που δεν τα καταφέρνουν καλά σε ένα ή περισσότερα μαθήματα στο σχολείο δεν είναι απαραίτητα τεμπέλικα ή αδιάφορα, όπως νομίζετε; Εύκολα τα αποκαλείτε «κακούς μαθητές», ενώ στην πραγματικότητα παρουσιάζουνε ειδικές μαθησιακές διαταραχές στην ανάγνωση, την αριθμητική ή τη γραφή. Παρ’ ότι επιθυμούν να μάθουν και διαθέτουν το κατάλληλο νοητικό επίπεδο, δυσκολεύονται σε κάποιες τάξεις και τελικά αποθαρρύνονται.

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Για να προχωρήσει το παιδί με επιτυχία στην απόκτηση σχολικών γνώσεων απαιτείται, μεταξύ άλλων, να έχει αναπτύξει το κίνητρο για μάθηση και να συγκεντρώνει με επιτυχία τη προσοχή του σε κάποια  δραστηριότητα. Επίσης, αν έχει την ικανότητα να μεταφράζει τα οπτικά και ακουστικά ερεθίσματα σε σύμβολα, ώστε να  τα καταλαβαίνει. Τέλος,  να μπορεί να κινείται  άνετα στο χώρο και να τον ελέγχει (χωροχρονικός προσανατολισμός).

Είναι ευνόητο ότι κάθε παιδί έχει το δικό του ρυθμό και τις δικές του επιδόσεις.

Μερικά παιδιά, όμως, ενώ έχουν φυσιολογική νοητική  ικανότητα και δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα όρασης ή ακοής ή  κάποιες ψυχικές διαταραχές, παρουσιάζουν μια ανεξήγητη από τους γονείς τους δυσκολία  σε επιμέρους τομείς της σχολικής τους φοίτησης (π.χ. ανάγνωση, ορθογραφία, αριθμητική κ.λπ.)

Υπάρχει και μια κατηγορία διαταραχών της μάθησης που δεν προσδιορίζεται. Αυτό σημαίνει ότι δεν ανταποκρίνεται στα κριτήρια των ειδικών μαθησιακών διαταραχών. Κάποια παιδιά, δηλαδή, μπορεί να αντιμετωπίζουν δυσκολίες και στους τρεις μαθησιακούς τομείς –ανάγνωση, μαθηματικά, ορθογραφία-που μαζί συνιστούν  ενδεικτικά σχολική αποτυχία, παρ’ ότι οι επιδόσεις τους στις διάφορες αξιολογήσεις ικανοτήτων δεν είναι καθαρά κάτω από το επίπεδο που καθορίζεται με βάση την χρονολογική τους ηλικία, τη νοητική τους ηλικία και την μάθηση που έχουνε δεχτεί για την ηλικία τους.

Χαρακτηριστικά των παιδιών με ειδικές διαταραχές στη μάθηση.

• Ανώριμη συμπεριφορά.
• Είναι παρορμητικά και υπερκινητικά.
• Έχουνε περιορισμένη συγκέντρωση και προσοχή,  με αποτέλεσμα να μην καταλαβαίνουν το μάθημα που διαβάζουν ή να το ξεχνούν εύκολα.
• Παρανοούν προφορικές οδηγίες.
• Έχουν δυσκολία στην οργάνωση.
• Δυσκολεύονται να αρχίσουν και να ολοκληρώσουν μια δουλειά.
• Διστάζουν όταν μιλούν και έχουν αδυναμία στην προφορική έκφραση.
• Παρουσιάζουν κακό συντονισμό κινήσεων, ενώ ο ρυθμός εκτέλεσης μιας εργασίας είναι αργός.
• Η διάθεσή τους  παρουσιάζει απότομες εναλλαγές  , θυμώνουν, απογοητεύονται και παραιτούνται εύκολα, ενώ δεν είναι σπάνιες οι εκρήξεις θυμού.
• Στην ανάγνωση  μπερδεύουν, παραλείπουν ή  αντιστρέφουν γράμματα ή συλλαβές, διαβάζουν αργά ή συλλαβιστά, χωρίς ροή,  δεν καταλαβαίνουν επαρκώς το κείμενο, δυσκολεύονται να εκφράσουν γραπτά αυτό που σκέφτονται.
• Στο  γραπτό λόγο αντιστρέφουν γράμματα ή ολόκληρη λέξη, χρησιμοποιούν κάποια  γράμματα με λανθασμένη σειρά.
• Δείχνουν ότι αγνοούν βασικούς κανόνες γραμματικής, δυσκολεύονται να αντιγράψουν κυρίως από το πίνακα, κολλάνε τα γράμματα, ξεκινούν την πρόταση με μικρά γράμματα, ανακατεύουν  μικρά και κεφαλαία κ.λπ.
• Στα μαθηματικά δυσκολεύονται στην αντίληψη βασικών κανόνων αλλά και στο συνδυασμό αριθμού με σύμβολο (π.χ πρόσθεση, αφαίρεση κλ.π.)

Δεν γνωρίζουμε ακριβώς το ποσοστό  των παιδιών   που παρουσιάζουν διαταραχές μάθησης, αλλά υπολογίζεται περίπου στο  10% του μαθητικού πληθυσμού.  Ένα μεγάλο μέρος  από αυτές τις δυσκολίες θα ξεπεραστεί σχετικά εύκολα,  ενώ το υπόλοιπο θα χρειαστεί ειδική αντιμετώπιση.

Τα αίτια

Τα αίτια των ειδικών μαθησιακών διαταραχών δεν είναι επακριβώς γνωστά.

Τελευταία κερδίζουν έδαφος οι απόψεις που θεωρούν βασική αιτία τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ ψυχικών και σωματικών χαρακτηριστικών του ατόμου και διαφόρων παραγόντων του περιβάλλοντος.

Υπάρχουν ομάδες παιδιών που θεωρείται ότι διατρέχουν υψηλό κίνδυνο για την ανάπτυξη ειδικών μαθησιακών διαταραχών, όπως :
• Τα λιποβαρή βρέφη, κυρίως τα πρόωρα με ενδοκοιλιακή αιμορραγία.
• Παιδιά με ενδομήτρια λοίμωξη, όπως  τοξοπλάσμωση ή ερυθρά. 
• Παιδιά που παρουσίασαν περιγενετική ασφυξία, είτε  τελειόμηνα είτε πρόωρα.
• Παιδιά με οικογενειακό  ιστορικό προβλημάτων ακοής, λόγου ή ανάγνωσης κ.λπ.

Οι ειδικές μαθησιακές δυσκολίες συνήθως γίνονται αντιληπτές κατά την διάρκεια των πρώτων σχολικών χρόνων. Μερικές  φορές όμως, δυστυχώς, περνούν απαρατήρητες και καταδικάζουμε το παιδί  αποκαλώντας το «κακό μαθητή». Χρειάζεται να επισημάνουμε  ότι ο εντοπισμός τους χρειάζεται προσεκτική παρατήρηση και υπευθυνότητα  από τους γονείς και τους δασκάλους. Μπορούν να αντιμετωπιστούν και να ξεπεραστούν, εφόσον υπάρξει έγκαιρη διάγνωση και συστηματική, εξατομικευμένη βοήθεια από ειδικό, ώστε η φοίτηση των παιδιών να γίνει αποδοτική. Οι γονείς, μόλις αντιλαμβάνονται αυτά τα προβλήματα, πρέπει άμεσα να ζητούν ειδική βοήθεια σε κάποιο ιατροπαιδαγωγικό σταθμό του Δημοσίου, (Κ. Ψ.Υ.), κάποιον ψυχολόγο ή παιδοψυχίατρο.  Απαιτείται αρχικά να γίνει ένα κύκλος εξετάσεων που θα περιλαμβάνουν παιδονευρολογικό, ωτορινολαρυγγολογικό οφθαλμολογικό και ψυχομετρικό έλεγχο. 
Βασική μέριμνα για τα παιδιά που παρουσιάζουν ειδικές μαθησιακές δυσκολίες είναι να αποφευχθούν  ενδεχόμενα ψυχολογικά προβλήματα, που συνήθως αποτελούν επακόλουθο της αποτυχίας τους.

Είναι λογικό ότι κάθε παιδί που δυσκολεύεται να διατυπώσει  άνετα τις σκέψεις του σε  ένα χαρτί  ή να γράψει έγκαιρα κάτι ή να πει το μάθημα της Ιστορίας, έρχεται από νωρίς αντιμέτωπο με τις έννοιες «δυσκολία», «σύγκριση» και «αποτυχία», με αποτέλεσμα να βιώνει ψυχολογικές  καθιζήσεις. Εισπράττει τις παρατηρήσεις του δασκάλου, πιθανόν και το χλευασμό των συμμαθητών του. Αντιλαμβάνεστε ότι το παιδί δε νιώθει άνετα, ούτε απέναντι στο δάσκαλο αλλά ούτε και απέναντι στους συμμαθητές του.

Από νωρίς συνειδητοποιεί τις δυσκολίες του και θεωρεί ότι είναι «ανίκανο» να τις αντιμετωπίσει.  Εξάλλου, πολλές φορές ο δάσκαλος του λέει ότι θα πρέπει να προσπαθήσει περισσότερο. Η πίεση που δέχεται εξακολουθεί να  υφίσταται και ίσως ενισχύεται από την οικογένεια.  Εκεί εισπράττει  διαρκώς παρατηρήσεις: «Κάθισε να διαβάσεις» ή «Δεν έμαθες καλά την ορθογραφία» ή «Τακτοποίησε το δωμάτιο σου» και πολλά άλλα.

Αναπόφευκτα του δημιουργείται άγχος, ανησυχία, ανασφάλεια, φόβος και ενοχές.  Κλείνεται, λοιπόν, στον εαυτό του, γίνεται επιθετικό και ευέξαπτο, χάνει την αυτοεκτίμησή του και πιθανώς παρουσιάζει προβλήματα στη συμπεριφορά του.  Στην τάξη μπορεί να είναι ανυπάκουο, απείθαρχο, ή να ενοχλεί τους συμμαθητές του ή, αντίθετα, να είναι απομονωμένο. Η κατάσταση  αυτή είναι πιθανόν να  κλιμακωθεί και να υπάρξουν σοβαρές διαταραχές στην ψυχική υγεία  του παιδιού, που είναι ήδη ευάλωτη. Κάθε παιδί, φυσικά, βιώνει  με διαφορετικό τρόπο τις δυσκολίες αυτές ανάλογα με το βαθμό ευαισθησίας που διαθέτει και τις πιέσεις που δέχεται από το περιβάλλον του.

Η στάση των γονιών

 

Ο ρόλος των γονιών είναι σημαντικός.  Πολλές φορές αρνούνται να δεχθούν ότι το παιδί τους  παρουσιάζει ειδικές μαθησιακές διαταραχές.

Με μεγάλη δυσκολία θα πειστούν ότι τα παιδί τους έχει προβλήματα με το σχολείο, ότι υστερεί έναντι των συμμαθητών  του, και δεν είναι λίγες οι φορές που επιρρίπτουν τις ευθύνες στο δάσκαλο προσπαθώντας να δικαιολογήσουν την κατάσταση. Εξάλλου, είναι γνωστό το σύνδρομο του Έλληνα γονιού να βιώνει τη φοίτηση του παιδιού και να εναποθέτει στην επίδοσή του όλες τις ελπίδες και τις προσδοκίες του για ένα μέλλον ελπιδοφόρο και δημιουργικό. Φορτίζονται, λοιπόν, συναισθηματικά και οι ίδιοι οι γονείς, ίσως περισσότερο απ’ ότι η πραγματικότητα δικαιολογεί, γιατί βιώνουν  ως δική τους αποτυχία αυτή την αδυναμία του παιδιού να ανταποκριθεί στις προσδοκίες τους.  Για το λόγο  αυτόν, σε κάποιες περιπτώσεις δεν δέχονται το πρόβλημα του παιδιού τους και πηγαίνουν από ειδικό σε ειδικό, ελπίζοντας  να έχει γίνει λάθος στη διάγνωση, ή το αποκρύπτουν με εξαιρετικά δυσμενείς επιπτώσεις στην ψυχική ισορροπία του ίδιου του παιδιού τους. Κανένα, όμως, πρόβλημα δεν επιλύεται, αν αποκρύπτεται.

Οι γονείς συχνά χάνουν πολύτιμο χρόνο, γεγονός που δεν ωφελεί  καθόλου το παιδί, γιατί το πρόβλημα επιδεινώνεται και γίνεται πιο σύνθετο. Από τη στιγμή που ενημερώνονται, καλό είναι να εξηγήσουν στο παιδί τους ότι έχει κάποια  δυσκολία κι να το διαβεβαιώσουν ότι σιγά –σιγά θα την ξεπεράσει. Πρέπει άμεσα το παιδί να ακολουθήσει κάποιο κατάλληλο πρόγραμμα εκπαίδευσης . Η κατανόηση, το ήρεμο οικογενειακό κλίμα, η υπομονή και η επιμονή στην εφαρμογή του θεραπευτικού  προγράμματος είναι βασικά όπλα, ώστε το παιδί να μην νιώθει εγκαταλειμμένο. Η συμπαράσταση απ’ όλα  τα μέλη της οικογένειας ενισχύει τη θέλησή του να προσπαθήσει.  Γι’ αυτό δεν πρέπει να το φορτώνουν με άγχος και να του ασκούν πίεση.

Αντίθετα, θα πρέπει να του προσφέρουν ασφάλεια, να το ενθαρρύνουν και  να επικοινωνούν μαζί του, όχι μόνο μέσω του διαβάσματος. Επίσης να το προτρέπουν να ασχοληθεί και με άλλες δραστηριότητες, στις οποίες ίσως τα καταφέρνει καλύτερα, όπως π.χ. αθλητισμός κ.λπ. Επιπλέον, να μην το αφήνουν να βλέπει  πολλές ώρες τηλεόραση, να υπάρχει τακτικό ωράριο στον ύπνο και να το προτρέπουν να κάνει παρέα με παιδιά της ηλικίας του.

Οι διαταραχές στη μάθηση δεν μπορούν να διαγνωστούν από τη γέννηση ενός παιδιού, όπως άλλα προβλήματα, διότι εμφανίζονται με  την πάροδο  του χρόνου. Βέβαια, υπάρχουν παιδιά που ήδη από την προσχολική ηλικία  δείχνουν πολύ μειωμένη ικανότητα στην ανάπτυξη ορισμένων δεξιοτήτων ή παρουσιάζουν μεγάλη δυσκολία στη συγκέντρωση, υπερκινητικότητα κ.α.

Αν λοιπόν το παιδί σας, που είναι ήδη 5 ετών, παρουσιάζει στην  καθημερινή του συμπεριφορά κάποιες από τις παρακάτω δυσκολίες, τότε πρέπει να ζητήσετε τη βοήθεια ειδικού:

-Περνά συνεχώς από τη μια δραστηριότητα στην άλλη χωρίς να την ολοκληρώνει.
-Είναι εξαιρετικά κινητικό.
-Έχει πρόβλημα στο λόγο ή στην ομιλία, π.χ., δεν προφέρει ακόμη κάποιο σύμφωνο ή δε μιλά καθαρά, ή δεν μιλά καθαρά ή δε διαχωρίζει ήχους, όπως τα φ, δ, β, π, μπ κ.λπ.
-Δεν έχει  κατασταλάξει ποιο χέρι θα χρησιμοποιεί  όταν γράφει τρώει  ή παίζει.
-Δεν μπορεί να δέσει τα κορδόνια του ή να χρησιμοποιήσει το ψαλίδι ή χρωματίζει ένα πλαίσιο και δεν περιορίζεται μέσα σε αυτό  κ.α.
-Δεν έχει αίσθηση του ρυθμού, είναι αργό όταν σκέφτεται μια εργασία, αδέξιο, κάνει συχνά ζημιές, παραπατά, σκοντάφτει.
-Χάνει τα πράγματα του, δε γνωρίζει την ηλικία του ή τη διεύθυνσή του.
-Αφαιρείται, ξεχνά μια εντολή, συγχέει τα χρώματα.
-Δεν μπορεί να γράψει το όνομά του από μνήμης κ.λπ.

Η γνώμη του νηπιαγωγού  καθώς και οι παρατηρήσεις του είναι εξαιρετικά χρήσιμες. Απ’ αυτή την ηλικία, μπορεί να υπάρξει παρέμβαση με ασκήσεις προσανατολισμού στο χώρο και στον χρόνο, ασκήσεις ρυθμού, αναπαράσταση σωματικών ασκήσεων, ασκήσεις αναγνώρισης όλων των γραμμάτων, ασκήσεις διάκρισης φωνηέντων από  σύμφωνα κ.λπ.

 

Αποκατάσταση

Όπως ήδη επισημάναμε, έχει μεγάλη σημασία για τα παιδιά με ειδικές μαθησιακές διαταραχές η έγκαιρη διάγνωση και η άμεση αντιμετώπιση με ειδικό πρόγραμμα.

Σ’ αυτή την κατεύθυνση είναι αναγκαίος ο ακριβής εντοπισμός των δυσκολιών του παιδιού. Αυτά προκύπτουν από την αξιολόγηση, αρχικά, του ατομικού ιστορικού του παιδιού, με τη συλλογή πληροφοριών από την οικογένεια σε ότι αφορά της συνθήκες της κύησης, τον τοκετό, την ψυχοκινητική του εξέλιξη και την κοινωνικοποίησή του. Το επόμενο βήμα είναι η διερεύνηση της προσωπικότητας του παιδιού, καθώς και η αξιολόγηση της νοημοσύνης του με ειδικές δοκιμασίες. Εξετάζονται επιμέρους η λειτουργία της μνήμης, η αφηρημένη σκέψη, οι λεκτικές και μη λεκτικές ικανότητες, η δυνατότητα επικοινωνίας, η αντίληψη και η χρήση του προφορικού λόγου, οι δυσκολίες στην ανάγνωση, τη γραφή, την ορθογραφία, την αριθμητική, η κοινωνική του συμπεριφορά, ο προσανατολισμός του στο χώρο, η πλευρίωση κ.λπ.

Η αντιμετώπιση των ειδικών μαθησιακών διαταραχών γίνεται κατά περίπτωση, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες κάθε παιδιού. Το διάστημα που απαιτείται για την θεραπεία εξαρτάται από πολλές παραμέτρους, όπως η σοβαρότητα του προβλήματος, η ύπαρξη άλλων διαταραχών, η έγκαιρη ή μη αντιμετώπιση.

Οι ελαφρές περιπτώσεις, που έχουν γίνει από νωρίς αντιληπτές –στην Α ή τη Β Δημοτικού- και δε συνδέονται με άλλα προβλήματα, θεραπεύονται σύντομα με ειδική εκπαίδευση. Αντίθετα, η αντιμετώπιση δυσκολεύει σε περιπτώσεις που τα μαθησιακά προβλήματα είναι σοβαρά ή διαπιστώνονται αργά ή όταν συνυπάρχουν διαταραχές στη συμπεριφορά (όπως αντιθετικότητα ή αρνητισμός σε κάθε νέα μάθηση) ή στην προσωπικότητα και αγχώδεις αντιδράσεις. Το ίδιο συμβαίνει όταν υπάρχει έλλειψη κατανόησης ή ευνοϊκή μεταχείριση από το περιβάλλον του παιδιού είτε όταν έχουν ακολουθήσει ακατάλληλες θεραπείες. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να υπάρχει σοβαρή έλλειψη σχολικής προσαρμογής, άρνηση για το σχολείο, ρήγμα, παραβατικότητα και αύξηση στο μέλλον των κινδύνων για ανεργία και κοινωνική και επαγγελματική απομόνωση. Είναι επομένως επιβεβλημένη η στροφή προς το σύμπτωμα και κατά συνέπεια είναι επιθυμητή μια συνολική θεραπευτική προσέγγιση.

Η αποδοχή, η κινητοποίηση και η συνεργασία του παιδιού συνιστούν βασικές προϋποθέσεις για την επιτυχή αντιμετώπιση των δυσκολιών του.

Υπάρχουν διάφορες θεραπευτικές κατευθύνσεις που στην πλειονότητά τους αποσκοπούν στην ανάπτυξη των ικανοτήτων του παιδιού στους τομείς της ανάγνωσης, της γραφής, και της αρίθμησης, ώστε η σχολική του επίδοση να συμβαδίσει τελικά με την ηλικία του και τη νοητική του ικανότητα. Η βοήθεια που θα παρασχεθεί πρέπει να είναι μεθοδική και να στηρίζεται στις ανάγκες του παιδιού.

Παράλληλα, στοχεύουμε στην ψυχολογική του στήριξη, στην ενίσχυση της εμπιστοσύνης στον εαυτό του, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα τη συνεργασία με την οικογένεια και το σχολείο. Η κατανόηση του προβλήματος από την πλευρά του σχολείου κρίνεται αναγκαία. Δυστυχώς, ακόμη και σήμερα, η ελλιπής κατάρτιση των παιδαγωγών ευθύνεται για το γεγονός ότι δεν είναι σε θέση να αναγνωρίσουν τα συμπτώματα των μαθησιακών προβλημάτων και να κινητοποιήσουν τους γονείς. Αντίθετα, μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις λειτουργούν ως τροχοπέδη είτε αποτρέποντας τους ή καθησυχάζοντας τους με τη διαβεβαίωση ότι το παιδί δεν έχει τίποτε ή ότι το πρόβλημα θα ξεπεραστεί με το χρόνο, με αποτέλεσμα να χάνεται πολύτιμος χρόνος. Κάποιες φορές, αβασάνιστα κολλούν την ετικέτα του «κακού» ή «τεμπέλη» μαθητή, και το πρόβλημα εντείνεται.

Φυσικά, αναγνωρίζω τη συνεισφορά κάποιων ευαισθητοποιημένων εκπαιδευτικών, οι οποίοι, χωρίς να διαθέτουν το ειδικό θεωρητικό υπόβαθρο, έπειτα από δική τους ενημέρωση, είναι σε θέση να εντοπίσουν τυχόν μαθησιακά προβλήματα και να προτρέψουν την οικογένεια να απευθυνθεί σε ειδικό. Το ενδιαφέρον και η διάθεση για συνεργασία που δείχνουν είναι πολύ σημαντικοί παράγοντες για τις προσπάθειες μας.

Ο δάσκαλος πρέπει….

- Να κατανοεί τις ευαίσθητες αποχρώσεις της ψυχολογικής κατάστασης του μαθητή με δυσκολίες στη μάθηση.
- Να τον επιβραβεύει, να τον στηρίζει διακριτικά και να τον αξιολογεί με διαφορετικά κριτήρια.
- Να ενισχύει την επίδοση του παιδιού σε τομείς που τα καταφέρνει, όπως στη γυμναστική, στην ιχνογραφία, στη μουσική, που θα βοηθήσει σημαντικά τη θετική εξέλιξη του παιδιού.
- Να αποφεύγει να το φέρνει σε δύσκολη θέση .
- Να το τοποθετεί σε θέση όπου θα μπορεί να ελέγχει διακριτικά την εργασία του και να το βοηθά με μεγαλύτερη άνεση.
- Όποτε έχει λίγο χρόνο, να του τον αφιερώνει σε εξατομικευμένη προσέγγιση.
- Να επιδιώκει να γράφει στον πίνακα με μεγάλα και ευανάγνωστα γράμματα και να δείχνει ανοχή, όταν ο μαθητής καθυστερεί να αντιγράψει.
- Να του δίνει περισσότερο χρόνο για τις γραπτές εργασίες και μεγαλύτερη σημασία στο περιεχόμενο παρά στην παρουσίαση του κειμένου.
- Να αποφεύγει στη διόρθωση του γραπτού του κόκκινο μελάνι , γιατί η κοκκινισμένη σελίδα με διορθωμένα πολλά λάθη προκαλεί στο παιδί συναισθηματική σύγχυση.
- Να ζητά την περίληψη του μαθήματος και όχι όλες τις λεπτομέρειες. Να του κάνει ερωτήσεις. Ας μην ξεχνά ότι το παιδί δεν ευθύνεται για την δυσκολία που παρουσιάζει.

 

ΠΑΙΔΙΑ

Άγχος - Συμπτώματα
  • 15.03.2011
  • 1179
Μεγαλώνοντας παιδιά αθλητές
  • 16.06.2017
  • 150
Κοιμήσου στο κρεβάτι σου!
  • 18.10.2011
  • 5532
Ο παιδικός σταθμός
  • 29.12.2016
  • 309
Τι μπορείτε να κάνετε για το άγχος
  • 15.02.2017
  • 165

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Aνύπαντρη μητέρα
  • 16.02.2017
  • 135
H επιθυμία απόκτησης παιδιού
  • 16.02.2017
  • 190
Ο ρόλος της μητέρας
  • 09.03.2017
  • 240
Συνέντευξη της κας Καππάτου για τον μπαμπά….
  • 07.11.2011
  • 2179
Πρέπει να του το πούμε και πότε;
  • 02.05.2017
  • 148

ΕΝΗΛΙΚΕΣ

Ο δρόμος για την αυτοεκτίμηση
  • 09.02.2017
  • 144
Πιο υγιείς όσοι ανήκουν σε κοινωνικές ομάδες
  • 22.03.2017
  • 76
Πείτε "ευχαριστώ" και σώστε τον γάμο σας
  • 09.02.2017
  • 110
Ο δωδεκάλογος του θυμού
  • 07.02.2017
  • 120
Tα 10 χαρακτηριστικά της αληθινής φιλίας
  • 22.03.2017
  • 102

Ψυχολογια - Υγεια

Σας ενδιαφερει

   forwoman logo

Εφηβοι

Μας λέει ψέματα
  • 20.03.2017
  • 135
Κανόνες χρήσης του Διαδικτύου
  • 06.11.2010
  • 3938
Οι έφηβοι δυσκολεύονται να καταλάβουν αν το βάρος
  • 08.02.2017
  • 66
Τα μηνύματα το βράδυ κρύβουν κινδύνους για τους
  • 08.02.2017
  • 79
Η κατάθλιψη
  • 24.02.2017
  • 103

VIDEO ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

ΕΞΟΔΟΣ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ...

Σας απαντα η Α.Καππατου

tip of the day HMEROL small

  • Ιουλ 21 2017

    Να σέβεσαι, να καταλαβαίνεις και να λες αλήθεια μέσα στο σπίτι σου. Έτσι κυριαρχεί η αρμονία

Facebook

Δημοσκοπηση

Ποιος είναι ο κυριότερος λόγος που σας οδήγησε στο διαζύγιο ?
  • Votes: (0%)
  • Votes: (0%)
  • Votes: (0%)
Total Votes:
First Vote:
Last Vote:

Αναζήτηση με λέξεις κλειδιά

 

Εγγραφειτε στο Newsletter μας

Μπορείτε να κάνετε εγγραφή στο Newsletter της Α.Καππάτου και να λαμβάνετε μηνιαία ενημέρωση για θέματα που σας απασχολούν.

Η Α.Καππατου στα social media

strogili photo kappatou

joomla social media module