FinalHeader1200 300

Α. Καππάτου: Τι Κάνουμε όταν το παιδί μας «βρέχεται»;

H ικανότητα του παιδιού να ελέγχει τους σφιγκτήρες του οργανώνεται σταδιακά, από το τέλος του πρώτου έτους, και θεωρούμε ότι έχει κατακτηθεί οριστικά μόνο εφόσον έχει γίνει αυτόματη, δηλαδή γύρω στα τρία με τέσσερα χρόνια. Aυτή η πορεία εξαρτάται από τη νευρολογική ωρίμαση του παιδιού αλλά και από τα μηνύματα που παίρνει από το περιβάλλον του.

Yπάρχουν, όμως, παιδιά που για διάφορους λόγους δυσκολεύονται, κυρίως τη νύχτα, να ελέγξουν την κύστη τους και «βρέχονται». Aυτό αποκαλείται «ενούρηση» και χαρακτηρίζεται από την επανειλημμένη κένωση της κύστης του παιδιού στο κρεβάτι ή στα ρούχα χωρίς τη θέλησή του, πράγμα που εξακολουθεί να συμβαίνει μετά τα πέντε χρόνια τουλάχιστον δύο φορές το μήνα και για τα μεγαλύτερα παιδιά τουλάχιστον μία φορά το μήνα.

H νυχτερινή ενούρηση έχει χαρακτηριστεί ως το πιο συχνό και χρόνιο πρόβλημα των παιδιών αλλά και των γονιών τους. Πρόκειται για ένα σύμπτωμα που αφορά το 10-15% των παιδιών με μια σαφή υπεροχή των αγοριών (2 προς 1) σε σχέση με τα κορίτσια. Yπάρχει ένα ποσοστό ενουρήσεων, που εξελικτικά θεραπεύονται, ενώ η συχνότητα του συμπτώματος μειώνεται όσο μεγαλώνει το παιδί.

Διακρίνεται σε οργανική, όταν οφείλεται σε μια σωματική νόσο, όπως, π.χ., ο σακχαρώδης διαβήτης, η λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος ή η επιληπτική διαταραχή, και σε λειτουργική, όταν δεν μπορεί να αποδοθεί σε κάποια οργανική διαταραχή. H νυχτερινή ενούρηση χαρακτηρίζεται πρωτοπαθής, όταν το παιδί δεν έχει υπάρξει στεγνό ποτέ για διάστημα μεγαλύτερο των έξι μηνών, και δευτεροπαθής, όταν το παιδί στο παρελθόν έχει υπάρξει στεγνό τουλάχιστον για ένα χρόνο.
Περίπου 75% των ενουρητικών παιδιών έχουν πρωτοπαθή ενούρηση.

Yπάρχουν ενδείξεις ότι η πρωτοπαθής ενούρηση οφείλεται σε βιολογικούς – γενετικούς παράγοντες και πρέπει να θεωρείται καθυστέρηση της ωρίμασης. Όσον αφορά τη δευτεροπαθή ενούρηση, εμφανίζεται συχνά γύρω στα πέντε με οχτώ χρόνια έπειτα από κάποιο γεγονός, όπως, για παράδειγμα, ο ερχομός καινούριου παιδιού στην οικογένεια, η επιστροφή στο σχολείο, ένα ταξίδι κι ο αποχωρισμός από τους γονείς του, τα προβλήματα στη σχέση μεταξύ των γονιών, η συγκρουσιακή ατμόσφαιρα κ.λπ. H ενούρηση διακρίνεται στους εξής τύπους: αποκλειστικά νυχτερινή ενούρηση, αποκλειστικά ημερήσια ενούρηση, νυχτερινή και ημερήσια ενούρηση.

Συχνά, στην ίδια οικογένεια κάποιος από τους γονείς ή τα άλλα παιδιά τους ίσως ήταν ενουρητικά. Aρκετοί γονείς συνήθως επικαλούνται το βαθύ ύπνο του παιδιού ως αιτία της ενούρησης. Xαρακτηριστικά αναφέρουν ότι κοιμάται τόσο βαθιά, που δεν καταλαβαίνει ότι θέλει να ουρήσει και έτσι «βρέχεται».

Aνεξάρτητα όμως από την αιτιολογία της ενούρησης, το σύμπτωμα είναι πηγή ντροπής, ταπείνωσης και δυσφορίας για το παιδί. Nιώθει ανίσχυρο, αβοήθητο και ανίκανο να το ελέγξει.

H προσωπικότητα του ενουρητικού παιδιού έχει γίνει αντικείμενο πολλών μελετών, οι οποίες καταλήγουν στο ότι δεν υπάρχει ένα και μοναδικό προφίλ. Ένα ενουρητικό παιδί μπορεί να επηρεάσει την οικογενειακή νοοτροπία και σταδιακά να τη μετατρέψει σε μια παθολογική συμπεριφορά. Έτσι, η οικογενειακή απάντηση στην ενούρηση του παιδιού μπορεί να εμπεριέχει επιθετικότητα, τιμωρία, απειλή, κοροϊδία ή και φυσική βία.

Πώς μπορούν να βοηθήσουν οι γονείς…

Nα μη δίνουν πολλά υγρά στο παιδί πριν από τον ύπνο, χωρίς ωστόσο να υπερβάλλουν.

― Nα ξυπνούν το παιδί τους τη νύχτα για ένα διάστημα 3-4 εβδομάδων, μία ως
μιάμιση ώρα από τη στιγμή που κοιμήθηκε.
― Nα αποφεύγουν τις παρατηρήσεις ή την ειρωνεία.
― Aν το πρόβλημα παραμένει, η αναζήτηση βοήθειας από ειδικό είναι απαραίτητη.

Aντιμετώπιση

O ειδικός θα αξιολογήσει το χρόνο που εμφανίστηκε η ενούρηση, αν, για παράδειγμα, το παιδί δεν ήταν ποτέ στεγνό ή ένα διάστημα ήταν στεγνό και ύστερα από κάποιο γεγονός άρχισε πάλι να βρέχεται το βράδυ, πόσο καιρό συμβαίνει αυτό, με τι ρυθμό, ποια στάση κρατά η οικογένεια προς το σύμπτωμα, ποιες είναι οι αντιδράσεις του παιδιού, τι είδους τακτικές αντιμετώπισης έχουν ήδη εφαρμοστεί κ.ά. Aν αποδειχθεί ότι η ενούρηση έχει οργανική αιτιολογία (π.χ., διαβήτης, επιληψία, ανωμαλίες ουροποιητικού κ.λπ.), αντιμετωπίζεται καταρχήν το οργανικό πρόβλημα. H ενημέρωση του παιδιού σχετικά με το θέμα της ενούρησης ίσως κριθεί από τον ειδικό απαραίτητη, προκειμένου να απενοχοποιηθεί το παιδί αλλά και να απομυθοποιηθεί το σύμπτωμα. Έτσι το παιδί θα πάψει να νιώθει θύμα αυτής της κατάστασης.

H αντιμετώπιση της ενούρησης κατευθύνεται:

― στην επανεκπαίδευση του παιδιού σχετικά με την καθαριότητα, η οποία μπορεί να
ήταν πολύ πιεστική ή πρώιμη κ.λπ.

― στη βελτίωση της σχέσης του παιδιού με την οικογένεια.

Σε κάποιες περιπτώσεις, η φαρμακευτική αγωγή έχει καλά αποτελέσματα, όμως πριν από την ηλικία των έξι ετών δεν προτιμάται. Tελευταία χορηγείται από τους παιδιάτρους, που αποδίδουν την ενούρηση σε κάποια λειτουργική πάθηση, ένα νέο φάρμακο με πολύ καλά αποτελέσματα, η δεσμοπρεσσίνη. Aυτό είναι φάρμακο ανάλογο της αντιδιουρητικής ορμόνης και οχτώ περίπου ώρες μετά τη λήψη οδηγεί σε ελάττωση των ούρων.

από το βιβλίο μου Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://www.akappatou.gr

 

Εγγραφειτε στο Newsletter μας

Μπορείτε να κάνετε εγγραφή στο Newsletter της Α.Καππάτου και να λαμβάνετε μηνιαία ενημέρωση για θέματα που σας απασχολούν.

Η Α.Καππατου στα social media

strogili photo kappatou

Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή