Final Header for old website

Δεν ξέρω τι θέλω !

what a want

Γράφει η ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΣΙΓΑΝΟΥ
Συνεργάστηκε η κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου , ψυχολόγος, παιδοψυχολόγος, συγγραφέας
Όταν δεν ξέρουμε τι θέλουμε…
Η αποκωδικοποίηση του εαυτού μας

Οι γιορτές, ο αποχαιρετισμός ενός ακόμη χρόνου, η έλευση ενός νέου, πυροδοτούν τις «βασανιστικές» σκέψεις για τη ζωή, μάς φέρνουν αντιμέτωπους με τις επιθυμίες μας, τα θέλω και τα πρέπει καλώντας μας να τα επαναπροσδιορίσουμε.

«Δεν ξέρω τι θέλω από μένα, από τη ζωή μου, από τη δουλειά μου, από τους άλλους γύρω μου». Οι περισσότεροι από μας έχουμε βρεθεί σε μικρές ή μεγάλες στιγμές στη ζωή μας που αισθανόμαστε μετέωροι, ανίκανοι να αποφασίσουμε, άλλοτε άβουλοι, άλλοτε ανεπαρκείς, άλλοτε αδύναμοι, άλλοτε μπερδεμένοι, καταλήγοντας στην επωδό «δεν μπορώ, δεν ξέρω τι θέλω…». Τι σημαίνουν όμως πραγματικά αυτές οι τέσσερις λέξεις; Τι μπορεί να κρύβεται πίσω από τη σύντομη αυτή φράση που προκαλεί τόση εκκωφαντική ένταση και φόρτιση;
Καταρχάς, μπορεί να διατυπώνεται όταν βρισκόμαστε εμπρός σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, σε μία ιδιαίτερης βαρύτητας επιλογή, όπου πραγματικά δεν ξέρουμε τι θέλουμε. Κι αυτό διότι κάθε απόφαση δεν είναι απλά ένα καινούργιο βήμα, περιλαμβάνει μια απώλεια καθώς όταν παίρνουμε μία απόφαση, καλούμαστε να διαλέξουμε κάτι και να απορρίψουμε κάτι άλλο. Επιπλέον, είναι μια διαδικασία κατά την οποία συνειδητοποιούμε ότι κανείς άλλος δεν μπορεί να αποφασίσει για μας, γεγονός που μας φέρνει αντιμέτωπους με τον εαυτό μας και την ευθύνη των πράξεών μας.
Έτσι, ανάλογα με τη σημασία της απόφασης το «δεν ξέρω τι θέλω» πιθανόν να κρύβει αναβλητικότητα. Θα μπορούσε να «μεταφραστεί» στο ότι «ότι δεν είμαι έτοιμος να λάβω την απόφαση, να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου, στην πραγματικότητα κρύβομαι πίσω από αυτό». Επίσης, μπορεί να κρύβει ευθυνοφοβία, δηλαδή δεν σχετίζεται με τη βούλησή μας και την επιθυμία μας αλλά υποκρύπτει το γεγονός ότι δεν είμαστε έτοιμοι να κάνουμε το βήμα που απαιτούν οι περιστάσεις στη ζωή μας.

Δεν ήρθαν όπως ήθελα …

Μπορεί επίσης να λέγεται εν είδει απολογισμού όταν διαπιστώνουμε ότι σε κάποιους, πολλούς ή λίγους, τομείς της ζωής μας η κατάσταση δεν έχει εξελιχθεί όπως θα θέλαμε. Πχ στην εργασία, τις σπουδές, τη σχέση μας, τον γάμο μας, τους φίλους μας. Άλλοτε τυχαία γεγονότα άλλοτε κομβικές προσωπικές στιγμές, πχ γάμος, διαζύγιο, δημιουργία οικογένειας, γενέθλια, ενεργοποιούν τη διαδικασία του απολογισμού.
Ωστόσο, οι ειδικοί διαπιστώνουν ότι η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στη χώρα μας έχει βάλει τους περισσότερους, θέλοντας και μη, στη διαδικασία του απολογισμού. Οι οικονομικές και επαγγελματικές συνθήκες, η αναγκαστική συμβίωση πολλών ανθρώπων με τους γονείς τους για οικονομικούς λόγους, η έλλειψη αυτονομίας, η ανεργία, οδηγούν ολοένα περισσότερους ανθρώπους στο να υιοθετούν τη φράση «δεν ξέρω τι θέλω».
Σε κάθε περίπτωση, η επανάληψη της φράσης, η υιοθέτησή της ως μότο ζωής υποκρύπτει βαθύτερα προβλήματα που πιθανόν χρειάζονται να προσεγγιστούν από κάποιον ειδικό.


Το επόμενο βήμα

Οι έφηβοι και οι νέοι λένε συχνά λένε ότι δεν ξέρουν τι θέλουν. Θεωρείται καταρχήν αναμενόμενο καθώς αποδίδεται στην ηλικιακή φάση της εφηβείας, χαρακτηριστική για τις μεταπτώσεις στη διάθεση και την αγωνία να βρουν ταυτότητα και βηματισμό. Λέγεται σε θέματα καθημερινότητας αλλά και σε θέματα σπουδών κι επαγγελματικού προσανατολισμού. Δυσκολεύει ωστόσο τόσο τους γονείς όσο και τα παιδιά. Το εφηβικό «δεν ξέρω τι θέλω» που λέγεται από ένα αποπροσανατολισμένο και «πελαγωμένο» παιδί πρέπει να κινητοποιήσει την οικογένεια. Το «δεν ξέρω τι θέλω» ακούγεται όλο και πιο συχνά και από νέους ηλικίας 20 έως 30 χρόνων. Αν πχ σπουδάζουν, αγωνιούν για την επαγγελματική τους αποκατάσταση. Αν δεν επέτυχαν σε κάποια σχολή, έρχονται αντιμέτωποι με τη θητεία τους στο Στρατό . Αν ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους, αγωνιούν για την εύρεση εργασίας κοκ. Σε αυτή τη φάση προέχει να απομονωθεί το πρόβλημα από το οποίο πηγάζει το «δεν ξέρω τι θέλω» και να ταυτοποιηθεί ότι αφορά έναν τομέα της ζωής τους, ειδάλλως «μεταδίδεται» εύκολα και στους άλλους με αρνητικές επιπτώσεις.

Πώς αντιμετωπίζεται

*Καταγραφή των συναισθημάτων μας, εντοπισμός του προβλήματος, ανάληψη δράσης, είναι το τρίπτυχο της αυτοβοήθειας.
* Καταστρώνουμε πλάνο. Καταγράφουμε απλές σκέψεις «Πώς αισθάνομαι; », «Γιατί αισθάνομαι έτσι;», «Τι μου φταίει;», « Πώς το έχω χειριστεί;», «Τι θα μπορούσα να κάνω αλλιώς; ». Συγκεκριμενοποιούμε το πρόβλημα και προσπαθούμε να το λύσουμε.
* Απαριθμούμε τους στόχους μας. Μικροί πραγματοποιήσιμοι στόχοι μπορούν να μας κινητοποιήσουν πολύ πιο εύκολα από μεγαλεπήβολες αποφάσεις τύπου «αλλάζω τη ζωή μου».
* Μοιραζόμαστε το βάρος των αποφάσεων μας όσο γίνεται. Δεν μπορεί κανείς να αποφασίσει για τη δική μας ζωή, αλλά η αίσθηση ότι υπάρχουν κι άλλοι που νοιάζονται, μας βοηθάει
*Ενίοτε μπορούμε να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να… αρνείται να αποφασίσει. Έχουμε κάθε δικαίωμα κάποιες φορές να φοβόμαστε, να διστάζουμε, να μην προχωράμε

6 days 

in vitro 

 

Tags:

Εγγραφειτε στο Newsletter μας

Μπορείτε να κάνετε εγγραφή στο Newsletter της Α.Καππάτου και να λαμβάνετε μηνιαία ενημέρωση για θέματα που σας απασχολούν.

Η Α.Καππατου στα social media

strogili photo kappatou

Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή