FinalHeader1200 300

kidsin .gr Περιοδικό mommy Ερωτήσεις στον ειδικό

 

Πηγή :Kidsin . gr Περιοδικό mommy

25 Νοεμβρίου 2010

1.

E:Καλησπερα, εχω μια κορη 3,5 χρονων. Πριν τρια χρονια εχασε τον πατερα της. Απο τοτε μενουμε με τους γονεις μου και τον μικρο μου αδερφο, ο οποιος ειναι 14 ετών. Την τελευταια εβδομαδα τον ζητησε λυπημενη και ειπε οτι θελει να ειμαστε οι τρεις μας μαζι. Πως να της εξηγησω να καταλαβει; Επισης θελει να βρισκεται παντου μαζι μου. Τι να κανω?
Από: Μ.Λ, ΑΘΗΝΑ





Α:Αγαπητή αναγνώστρια, είναι απόλυτα φυσιολογική και αναμενόμενη η αντίδραση της κόρης σας. Τα παιδιά καταλαβαίνουν πολύ περισσότερα από αυτά που εμείς οι μεγάλοι νομίζουμε. Αν μάλιστα πηγαίνει στο παιδικό σταθμό θα έχουν υπάρξει συζητήσεις για την οικογένεια και οπωσδήποτε θα έχει συναντήσει μπαμπάδες άλλων παιδιών. Πρέπει να της εξηγήσετε με πολύ απλά λόγια προσαρμοσμένα στην ηλικία της, αυτό που συνέβη στο πατέρα της γιατί τα μικρά παιδιά αισθάνονται ότι κάτι κακό έκαναν και δεν είναι ο πατέρας μαζί τους. Να της δείξετε φωτογραφίες σας. Ενδεχομένως να αποκαλεί μπαμπά το παππού με τον οποίο μένετε μαζί και ο οποίος υποκαθιστά το πατρικό ρόλο, παρότι γνωρίζει ότι είναι ο παππούς. Το παιδί έχει προσκολληθεί πάνω σας επειδή νιώθει ότι δεν είστε χαρούμενη. Αν δεν έχετε αρχίσει να βγαίνετε μόνη σας ξεκινείστε σταδιακά. Επίσης εξετάστε το ενδεχόμενο να μείνετε οι δυο σας κοντά στους γονείς σας ώστε να σας βοηθούν. Θα ήταν καλό να ζητήσετε βοήθεια από ψυχολόγο.
Απαντά: Αλεξάνδρα Καππάτου, Ψυχολόγος


2.

E:Είμαι μια νέα μητέρα με ενα κουκλάκι 6 μηνών. Το θέμα μου είναι οτι δεν μπορώ να βρώ τον εαυτό μου πια και δεν νιώθω ευτυχισμένη. Ο γάμος μου έγινε γρήγορα θα έλεγα χωρίς να έχω κααλάβει καλά καλά τι γίνετε, όχι γιατι ήταν η εγκυμοσύνη αλλά γιατι οι καταστάσεις με ξεπεράσαν. Είμαι 27 χρονών πριν 2 χρόνια τελείωσα την ''φοιτητική'' ζωή μου, χωρίς αυτο να σημαίνει πως έκανα μια έξαλλη ζωή, αντιθέτως, εργαζόμουν παράλληλα στο αντικειμενο των σπουδών μου. Όταν επέστρεψα στον τόπο μου, δεν επέστρεψα για να παντρευτά αλλά για να είμαι με τον συντροφό μου. Και ξαφνικά μέσα σε 2 χρόνια είμαι παντρεμένη με παιδί. Όταν το ανακοίνωσα δεν είχα τις χαρούμενες αντιδράσεις που περίμενα, παρόλαυτα προσπάθησα να αντιστρέψω το κλίμα. 'Ολα πήγαίναν καλά στην εγκυμοσύνη,μέχρι που γέννησα!Κ εκεί αρχίσαν όλα!!! Δεν μπορούσα να τα βγάλω πέρα με τα νέα δεδομένα! Η μητέρα μου με βοήθησε τις πρώτες 15 μέρες και μετά ήθελε να μετακομοίσω στο πατρικό μου για να με βοηθάει. Εγώ δεν ήθελα κάτι τέτοιο γιατί ήταν καλοκαίρι, ο συζυγός μου δούλευε πάρα πολλες ώρες και αν μετακόμοιζα δεν θα τον έβλεπα καθόλου. Όχι βέβαια πως τον είδα κιόλας!Όλο το καλοκαίρι ζούσε κ συμπεριφερόταν σαν να είναι ακόμα εργένης και εγώ πάλευα μόνη μου!Όσες φορές και αν μίλησα τα ίδια γίνονταν. Και τα ίδια γίνονται! Παλεύω με το μωρό, προσπαθώ να βρώ ασχολίες που να με κάνουν να νιώσω καλα, η μητέρα μου μου κρατάει το παιδι αλλά μου το κρατάει με μουτρα και κάνοντας μου ψυχολογικο πόλεμο και ο συζυγος είναι απών απο το σπίτι και απο τον γάμο μας.Δεν ξέρω αν είναι κατάθληψη αυτο που νιώθω, ξέρω όμως ότι το νιώθω κ το παλεύω μόνη μου πολλούς μήνες. Δεν ξέρω τι να κάνω πια! Έχω σκεφτεί να φύγω πολλές φορές αλλα δεν μπορώ και δεν είναι λύση. Θέλω βοήθεια και δεν ξέρω που να την βρώ....
Από: eleni,



Α:Αγαπητή φίλη φαίνεται ότι έχετε πιεστεί αρκετά από τις αλλαγές της ζωής σας γιατί προχωρήσατε με ρυθμούς πιο γρήγορους από όσο αντέχετε. Το μωράκι σας όμως είναι πηγή δύναμης και χαράς για σας. Το βασικό σας πρόβλημα όμως είναι η ψυχρότητα που έχει επέλθει στη σχέση με το σύζυγό σας με φυσικό επακόλουθο να μην εισπράττετε την ψυχική στήριξη που έχετε ανάγκη. Αυτό αποτελεί επιβαρυντικό παράγοντα για σας γιατί νιώθετε μόνη. Θα σας προέτρεπα να κάνετε άλλη μια προσπάθεια συζήτησης μαζί του, σε σοβαρή βάση για την σχέση σας και την επικοινωνία σας, αποφεύγοντας όμως να τον κατηγορήσετε για τη συμπεριφορά του. Ενδεχομένως και αυτός να αισθάνεται πιεσμένος . Από κοινού συμφωνείστε σε μερικά βασικά σημεία π.χ. για τη συμμετοχή του καθενός στη καθημερινότητα του μωρού σας, για τον ελεύθερο χρόνο που έχετε ανάγκη, κάποιες κοινές δραστηριότητες που μπορείτε να έχετε κλπ. Θεωρώ απαραίτητο να απευθυνθείτε σε ψυχολόγο γιατί ο τρόπος που σκέπτεστε είναι αρνητικός και απαισιόδοξος.
Απαντά: Αλεξάνδρα Καππάτου, Ψυχολόγος

 

3.

E:O γιος μου είναι 8 χρονών. Το τελευταίο διάστημα αν είναι καλο παιδί δεν συμπεριφέρεται σωστά μιλάει απότομα, ξεσπάει άσχημα και δεν δέχεται παρατηρήσεις, απλά λέει "μην μου δίνεται σημασία, είμαι χαζός", ή "δεν θέλω κανέναν θέλω να είμαι μόνος μου". Μια μέρα έκλαιγε και μου είπε ότι κανένας φίλος του δεν τον στηρίζει στο σχολειο όταν η δασκάλα τον βάζει τιμωρία χωρίς να έχει κάνει κάτι. Δεν ξέρω τι να κάνω. Εχω συζητήσει μαζί του κάποια πράγματα δείχνει να τα δέχεται και να τα καταλαβαίνει και μετά πάλι τα ίδια. Πείτε μου σας παρακαλώ τι να κάνω;
Από: ΓΙΩΤΑ, ΠΕΙΡΑΙΑΣ



Α:Είναι σαφές ότι κάτι συμβαίνει που απασχολεί το παιδί σας. Τα παιδιά συνήθως με τη συμπεριφορά τους μας στέλνουν μηνύματα για το πως αισθάνονται. Αρχικά αναλογιστείτε αν στην οικογένειά σας έχει συμβεί κάποιο γεγονός, όχι απαραίτητα το προηγούμενο διάστημα, που ίσως έχει επηρεάσει το παιδί. Κατόπιν συζητείστε μαζί του για τη σχέση με τους συμμαθητές του, ζητήστε του να σας εξηγήσει τι εννοεί λέγοντας ότι δεν θέλει κανένα, ότι θέλει να είναι μόνος του ή ότι δεν τον στηρίζουν οι φίλοι του κ.λπ. Επιδιώξτε να συναντήσετε την δασκάλα του και ενημερώστε την για αυτά, ρωτείστε την αν έχει συμβεί κάτι στη τάξη και παρακαλέστε την να παρακολουθήσει τη συμπεριφορά του στα διαλείμματα στη σχέση με τους συμμαθητές του . Άφησα για το τέλος το πιο σημαντικό κεφάλαιο τη σχέση σας με το παιδί. Σκεφθείτε ποιοί είναι οι λόγοι που σας μιλά άσχημα, πως το αντιμετωπίζετε, αν ασχολείστε μαζί του κ.λπ. Δείξτε του την αγάπη σας και ενισχύστε το. Στην περίπτωση που το παιδί συνεχίσει να παραπονείται σας προτείνω να απευθυνθείτε σε ψυχολόγο.
Απαντά: Αλεξάνδρα Καππάτου, Ψυχολόγος




4.
E:Εχουμε ένα κοριτσάκι 7 ετών το οποίο απο μικρό θα ήθελε να είναι αγοράκι δεν του αρέσουν οι φούστες και τα κοριτσίστικα ρούχα, δεν του αρέσει ιδιαίτερα να παίζει με τα κοριτσάκια αλλά προτιμάει τα αγόρια δεν ξέρω αν θα πρέπει να ανησυχούμε ή θα πρέπει να κάνουμε κάτι.
Από: Giorgios,




Α:Κάποια παιδιά από τα 3 μέχρι τα 6 χρόνια πειραματίζονται με ρούχα και παιχνίδια του αντίθετου φύλου. Συνήθως όμως η σταθερότητα του φύλου συνειδητοποιείται από τα παιδιά μέχρι τα 5 χρόνια και τα συνοδεύει στη ζωή τους. Στην περίπτωση της κόρης σας για κάποιους λόγους αυτό φαίνεται ότι δεν έχει συμβεί. Υπάρχει μια διαταραχή που λέγεται διαταραχή ταυτότητας φύλου όπου το παιδί εκδηλώνει τα εξής συμπτώματα ,έντονη επιθυμία να ανήκει στο αντίθετο φύλο ,συμπεριφέρεται με αυτό το τρόπο , ντύνεται με ρούχα του άλλου φύλου, προτιμά να συναναστρέφεται παιδιά του άλλου φύλου κλπ. Τα στοιχεία που μας δίνετε όμως δεν είναι επαρκή για να σας απαντήσω με βεβαιότητα αν συμβαίνει αυτό στη κόρη σας. Σας συνιστώ να απευθυνθείτε σε ψυχολόγο ή παιδοψυχίατρο προκειμένου να αξιολογήσουν το παιδί και να σας καθοδηγήσουν.
Απαντά: Αλεξάνδρα Καππάτου, Ψυχολόγος

 

5.
E:Αντιμετωπίζω το εξής θέμα : ο γιος μου ειναι 7 ετών και εδω και 2 χρονια κανει aikido (πολεμικες τέχνες). Από όταν ξεκινησε, τα αλλα παιδιά τον κορόιδευαν, καθως δεν μπορουσε να προσαρμοστει ευκολα στους κανονες και στις ασκησεις, και εκεινος το μονο που εκανε ήταν να γελάει με αυτα που του λέγανε. Με τον καιρό ολη αυτή η συμπεριφορά τον πικραινε αλλα δεν μπορουσε και δεν μπορει ακομα να χειριστει τα συναισθηματα του απεναντι στα παιδια. Ετσι λοιπον τωρα μου λεει οτι δεν θελει να πηγαινει γιατι τον κοροιδευουν (βεβαια μου ειπε και αλλο λογο οτι θελει να εχει περισσοτερο χρονο για να παιζει - πηγαινει 2 φορες την εβδομαδα) και οτι το κανει για χατιρι δικο μας. Σ'αυτη την ηλικία τι ειναι σωστό να γίνει: να σταματησει εντελως ή να τον βοηθήσω να αντιμετωπισει τα παιδια ? Ευχαριστω
Από: anastasia,




Α:Το παιδί σας υφίσταται ψυχολογική βία από κάποια άλλα παιδιά εδώ και 2 χρόνια. Είναι λογικό να θέλει να σταματήσει αυτή τη δραστηριότητα εφόσον δεν αισθάνεται καλά. Δεν μας γράφετε πως το έχετε χειριστεί μέχρι τώρα. Σας προτείνω τα εξής: α) να μιλήσετε άμεσα με το προπονητή ώστε να μην επιτρέψει περαιτέρω σχόλια από τα άλλα παιδιά για το γιό σας, αντίθετα να τον ενθαρρύνει και να τον επιβραβεύσει β)να ρωτήσετε τη δασκάλα του πως είναι η σχέση του με τους συμμαθητές του στο σχολείο μήπως συμβαίνει κάτι παρόμοιο και εκεί και γ) να συζητήσετε με το γιο σας πως αισθάνεται και τι θα μπορούσε να κάνει σε αυτές τις περιπτώσεις. Υποστηρίξτε το παιδί, δώστε του πρωτοβουλίες και ενθαρρύνετε την επαφή με συνομήλικα παιδιά. Να ασχολείται ο πατέρας μαζί του.
Απαντά: Αλεξάνδρα Καππάτου, Ψυχολόγος

Πηγή : Kidsin .gr

 

Ερωτήσεις στο ειδικό

19 Νοεμβρίου 2010

Ε:

Ο γιος μου ειναι 5 ετων και πηγαίνει σε ολοήμερο νηπιαγωγείο. Έχει περάσει ενάμισι μήνας από την πρώτη ημέρα και από την αρχή έως τώρα επιμένει κάθε μέρα, σχεδόν, ότι δεν θέλει να πάει στο σχολείο. Εγώ του δηλώνω ότι δεν έχει άλλη επιλογή, καθώς δουλεύω, πως τον περιμένουν οι φίλοι του και πως αν δεν πάει, θα χάσει πολλές ευχάριστες δραστηριότητες. Τελικά τις περισσότερες φορές με την απειλή ότι ξεκινώ να τον αφήσω μόνο του στο σπίτι, ντύνεται κλαίγοντας ή γκρινιάζοντας. Οι δασκάλες του μου λένε πως ειναι από τα καλύτερα παιδιά, συμμετέχει ενεργά σε όλα και ξέρω πως έχει 2-3 κολλητους με τους οποίους βρίσκονται και τα απογεύματα για παιχνίδι. Αναρωτιέμαι αν αυτή η καθημερινή και κουραστική πρωινή αντιδραση είναι φυσιολογική (όπως μου ανέφερε η νηπιαγωγός του). Μετά από ποιο χρονικό διάστημα, θα πρέπει να ανησυχήσω ότι κάτι δεν πάει καλά στο σχολείο ή με το παιδί μου;

Από: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ, ΛΑΡΙΣΑ

 

A:

Αγαπητή φίλη συχνά κάποια παιδιά δυσκολεύονται να δεχθούν νέες εμπειρίες ή αλλαγές για διάφορους λόγους. Αν ο γιός σας είναι η πρώτη φορά που απομακρύνεται απο σας και μένει σε ολοήμερο νηπιαγωγείο θεωρώ σε ένα βαθμό αναμενόμενη την αντίδρασή του. Συνήθως τα παιδιά χρειάζονται κάποιο διάστημα προσαρμογής που μπορεί σε μερικές περιπτώσεις να φθάσει και τους 2 -3 μήνες. Αν όμως και πέρισυ πήγαινε στο παιδικό σταθμό δηλαδή είχε ήδη συνηθίσει να σας αποχωρίζεται πρέπει να εξετάσετε με προσοχή τι συμβαίνει. Εκτός από την αλλαγή του σχολείου μήπως έχει υπάρξει άλλη διαφοροποίηση στην ζωή του .Επίσης σκεφθείτε πως είναι η σχέση σας με το παιδί, ασχολείστε μαζί του , του δίνετε πρωτοβουλίες, πως είναι το κλίμα στο σπίτι σας κλπ. Εξετάστε και το ωράριο του ολοήμερου σχολείου μήπως τον κουράζει. Είναι σημαντικό να ζητήσετε διευκρινήσεις από τις δασκάλες για τη συμπεριφορά του γιού σας στη τάξη και κατά το διάλειμμα, δηλαδή αν δείχνει χαρούμενος , αν παίζει με τα παιδιά κλπ. Παρατηρείστε και εσείς πως είναι η διάθεσή του ότον τον παραλαμβάνετε το μεσημέρι. Εξακολουθείστε να είστε σταθερή και αποφασιστική, όχι όμως απότομη, στην καθημερινή του παρουσία στο σχολείο. Δίνετέ του πρωτοβουλίες και δημιουργείστε τις προυποθέσεις ώστε να συναντά συμμαθητές του να παίζει. Δώστε του χρόνο μέχρι το τέλος Νοεμβρίου. Αν συνεχίζεται η αντίδραση προτείνω να απευθυνθείτε σε ψυχολόγο.

Απαντά: Αλεξάνδρα Καππάτου, Ψυχολόγος

 

Ε:

O γιος μου είναι 8 χρονών. Το τελευταίο διάστημα αν είναι καλο παιδί δεν συμπεριφέρεται σωστά μιλάει απότομα, ξεσπάει άσχημα και δεν δέχεται παρατηρήσεις, απλά λέει "μην μου δίνεται σημασία, είμαι χαζός", ή "δεν θέλω κανέναν θέλω να είμαι μόνος μου". Μια μέρα έκλαιγε και μου είπε ότι κανένας φίλος του δεν τον στηρίζει στο σχολειο όταν η δασκάλα τον βάζει τιμωρία χωρίς να έχει κάνει κάτι. Δεν ξέρω τι να κάνω. Εχω συζητήσει μαζί του κάποια πράγματα δείχνει να τα δέχεται και να τα καταλαβαίνει και μετά πάλι τα ίδια. Πείτε μου σας παρακαλώ τι να κάνω;

Από: ΓΙΩΤΑ, ΠΕΙΡΑΙΑΣ

 


Α:

Είναι σαφές ότι κάτι συμβαίνει που απασχολεί το παιδί σας. Τα παιδιά συνήθως με τη συμπεριφορά τους μας στέλνουν μηνύματα για το πως αισθάνονται. Αρχικά αναλογιστείτε αν στην οικογένειά σας έχει συμβεί κάποιο γεγονός, όχι απαραίτητα το προηγούμενο διάστημα, που ίσως έχει επηρεάσει το παιδί. Κατόπιν συζητείστε μαζί του για τη σχέση με τους συμμαθητές του, ζητήστε του να σας εξηγήσει τι εννοεί λέγοντας ότι δεν θέλει κανένα, ότι θέλει να είναι μόνος του ή ότι δεν τον στηρίζουν οι φίλοι του κ.λπ. Επιδιώξτε να συναντήσετε την δασκάλα του και ενημερώστε την για αυτά, ρωτείστε την αν έχει συμβεί κάτι στη τάξη και παρακαλέστε την να παρακολουθήσει τη συμπεριφορά του στα διαλείμματα στη σχέση με τους συμμαθητές του . Άφησα για το τέλος το πιο σημαντικό κεφάλαιο τη σχέση σας με το παιδί. Σκεφθείτε ποιοί είναι οι λόγοι που σας μιλά άσχημα, πως το αντιμετωπίζετε, αν ασχολείστε μαζί του κ.λπ. Δείξτε του την αγάπη σας και ενισχύστε το. Στην περίπτωση που το παιδί συνεχίσει να παραπονείται σας προτείνω να απευθυνθείτε σε ψυχολόγο.

Απαντά: Αλεξάνδρα Καππάτου, Ψυχολόγος

Πηγή : Mommy Kids in.gr

 

 

Ερωτήσεις στον ειδικό

1 Νοεμβρίου 2010

E:Γεια σας! Θα ήθελα να ρωτήσω πως θα καταφέρω να κουμαντάρω το παιδί μου. Είναι 7 ετών και η αντίδρασή του είναι πολύ άσχημη. Με κάλεσαν από το σχολείο και μου ανακοίνωσαν πως δεν πειθαρχεί, φέρετε άσχημα και κλοτσάει τα υπόλοιπα παιδιά, όπως και στο σπίτι. H συμπεριφορά μου απεναντί του θεωρώ πως είναι καλή... Τί μπορώ να κάνω για να βοηθήσω το παιδί μου;

Από: adrianna, nikaia

Α:Όι πληροφορίες που μας δίνετε είναι ελλιπείς. Τα παιδιά με τη συμπεριφορά τους μας στέλνουν μηνύματα που καλούμαστε να αποκωδικοποιήσουμε. Έτσι αντιδρούν σε πράγματα ή καταστάσεις που δεν τους ικανοποιούν ή όταν νιώθουν ότι δεν καλύπτονται οι συναισθηματικές τους ανάγκες. Αναλογιστείτε λοιπόν ποιά είναι η συμπεριφορά του παιδιού σας αρχικά στο σπίτι, πως το αντιμετωπίζετε και πως αντιδρά. Υπάρχει ηρεμία στο σπιτι σας, ασχολείστε με το παιδί είστε σταθεροί απέναντί του, έχετε σαφή όρια, το ενθαρρύνετε... Αν κάτι από αυτά συμβαίνει προσπαθείστε να το αλλάξετε. Επειδή όμως και στο σχολείο παρατηρείται παρόμοια συμπεριφορά θεωρώ απαραίτητο να απευθυνθείτε άμεσα σε ψυχολόγο ώστε να διερευνηθούν τα αίτια που το παιδί λειτουργεί με αυτό το τρόπο και να αντιμετωπιστούν. Μην αφήσετε να περάσει ο χρόνος γιατί το παιδί ενδεχομένως εισπράττει απόρριψη για τη συμπεριφορά του και υπάρχει πιθανότητα να επηρεαστεί και η σχολική του φοίτηση.

Απαντά: Αλεξάνδρα Καππάτου, Ψυχολόγος


E:Είναι γνωστό ότι τα βρέφη και τα μικρά παιδιά διαμαρτύρονται όταν οι γονείς τους αποχωρούν από το σπίτι. Έχω μάλιστα ακούσει ότι το φαινόμενο αυτό εντείνεται στις ηλικίες 6-12 και 18-24 μηνών. Ο γιος μου, εννέα μηνών, δεν δείχνει καθόλου τέτοια σημάδια δυσαρέσκειας όταν φεύγω από το σπίτι. Σημειώνω ότι εργάζομαι από τότε που έγινε 2 μηνών και εκείνος μένει στο σπίτι με την παρουσία των δύο γιαγιάδων του, οι οποίες ίσως να τον παραχαϊδεύουν. Όταν είμαστε μόνοι στο σπίτι και τον αφήνω στο πάρκο για να πάω σε άλλο δωμάτιο τότε γκρινιάζει, όχι όμως και όταν είναι εκτός πάρκου. Επίσης από πολύ μικρός (ημερών) έδειξε ότι απολάμβανε μεν τις αγκαλιές, αλλά μερικές φορές για να ησυχάσει ήθελε να τον ξαπλώσουμε στο κρεβατάκι του. Μερικές φορές τον βλέπω να έχει ξυπνήσει και να ρεμβάζει, σαν να σκέφτεται κάτι, όχι όπως τα παιδιά που περιεργάζονται τον χώρο γύρω τους. Γενικά είναι πολύ χαρούμενο παιδάκι, παίζει και με παρέα και μόνο του με τα παιχνίδια του, κοιμάται καλά το βράδυ, τρώει ευχάριστα, κ.τ.λ. Επιπλέον δείχνει έκδηλη τη χαρά του όταν βλέπει γνώριμα πρόσωπα (παλαμάκια, γέλια, κραυγούλες, απλώνει χεράκια κ.τ.λ.). Με προβληματίζει η «αδιαφορία» του προς την αναχώρησή μας τα πρωινά και αναρωτιέμαι μήπως σημαίνει κάτι για την ανάπτυξη του χαρακτήρα του, παρόλο που αναγνωρίζω ότι είναι μεγάλη ευκολία. Μήπως απλά το έχει συνηθίσει;
Από: Μάγια,

Α:Αγαπητή φίλη η συμπεριφορά του 9μηνου γιού σας είναι απόλυτα φυσιολογική και οι αντιδράσεις του αναμενόμενες. Ο γιός σας δείχνει να έχει προσαρμοστεί στην απουσία σας από το σπίτι για κάποιες ώρες αλλά γνωρίζει ότι επιστρέφετε και ασχολείστε μαζί του. Έχει καταλάβει ότι κατά την απουσία σας μένει με τις δυο γιαγιάδες του που όπως φαίνεται σας υποκαθιστούν θαυμάσια. Το παιδί σας αισθάνεται εμπιστοσύνη γιατί έχει σταθερά και οικεία πρόσωπα που το φροντίζουν και του δείχνουν την αγάπη τους. Δεν υπάρχει λόγος λοιπόν να διαμαρτυρηθεί για την απουσία σας.

Απαντά: Αλεξάνδρα Καππάτου, Ψυχολόγος

 


E:Ο σύντροφός μου είναι χωρισμένος εδώ και 2 χρόνια και έχει ένα παιδί 10 χρονών (αγόρι) το οποίο ζει με τη μητέρα του. Ενώ ο ίδιος θέλει να βλέπει το παιδί πολύ συχνά, εκείνο αποφεύγει να δει τον πατέρα του και στις ελάχιστες φορές που δεχτεί να πάει στο σπίτι του, μένει για λίγο και μετά φεύγει. Ποια είναι η συμβουλή σας;
Από: ΕΙΡΗΝΗ, ΤΡΙΚΑΛΑ

Α:Αγαπητή φίλη θα πρότεινα ο σύντροφός σας αρχικά να αναλογιστεί για τα αίτια που ο 10χρονος γιός του αποφεύγει να τον συναντήσει, πως ξεκίνησε αυτό και πότε. Θα ήταν σκόπιμο να συζητήσει αυτό το θέμα άμεσα με το ίδιο το παιδί, να το ρωτήσει για την επικοινωνία τους, πως αισθάνεται όταν είναι μαζί και να το προτρέψει να του μιλήσει για κάθε τι που το απασχολεί. Παράλληλα να το διαβεβαιώσει ότι είναι πάντα δίπλα του, αλλά και για τα συναισθήματά του. Να τηρεί τα ωράρια της επικοινωνίας και όταν βρίσκεται με το παιδί να προσπαθεί να περάσουν καλά. Επειδή οι πληροφορίες σας είναι ελάχιστες αυτά που σας γράφω είναι μόνο πρώτες βοήθειες. Θεωρώ απαραίτητο ο σύντροφός σας να απευθυνθεί σε ψυχολόγο ώστε να κάνει σωστούς χειρισμούς και αν είναι εφικτό να εξετάσει το ενδεχόμενο να συνεργαστεί για αυτό το θέμα με την πρώην σύζυγο για το καλό του παιδιού τους.

Απαντά: Αλεξάνδρα Καππάτου, Ψυχολόγος

 

E:Η κόρη μου έχει ένα κοριτσάκι 22 μηνών, εκτός γάμου αλλά αναγνωρισμένο. Δυστυχώς ο πατέρας του παιδιού είναι χρήστης πολλών ουσιών. Το τελευταίο 3μηνο μάθαμε για τις υπόλοιπες ουσίες, εκτός του αλκοόλ πού ειχαμε δεί ότι ήταν απαραίτητο γι' αυτόν σε καθημερινή βάσει. Το παιδί δεν το έχουν εμβολιάσει μέχρι τώρα, διότι ο παιδίατρος που το παρακολουθεί είναι της ομοιοπαθητικής καί τους πρότεινε να μεγαλώσει λίγο. H κόρη μου έχει κουραστεί απο αυτήν την κατάσταση, αλλά είναι εξαρτημένη από αυτό τον άνδρα συναισθηματικά. Θέλει να τον βοηθήσει να ξεφύγει απο αυτήν την κατάσταση αλλά εκείνος δέν θέλει να κόψει τίποτα από αυτά πού κάνει. Εντός των ημερών θα ζητήσει και ψυχολογική στήριξη η κόρη μου, διότι της πρότεινε και ο ίδιος να χωρίσουν για λίγο διάστημα, για να μην γίνονται φασαρίες στό σπίτι. Η ερώτηση μου είναι, εφόσον έρθει η κόρη μου με τό μωρό στό σπίτι μας, ποιά επαφή θά πρέπει να έχει το παιδί αυτό με τον πατέρα, αν πρέπει να του το εμπιστεύεται να το κρατάει εκείνος [αυτό γίνεται μέχρι τώρα] για να κάνει κάποιες δουλειές εξωτερικές η κόρη μου, το αφήνει το παιδί με τον πατέρα. Εμείς είμαστε αντίθετοι σε αυτήν την κατάσταση. Ο γονείς του γαμπρού μου παρακολουθούν κάποιο πρόγραμμα για να μπορέσουν να βοθήσουν το παιδί τους. Προσπάθησα να πείσω την μητέρα του γαμπρού μου όσο γλυκά μπορώ, ότι δεν είναι σωστό να μένει το παιδί μόνο με τον πατέρα, αλλά δεν το δέχεται, διότι πιστεύει ότι έτσι θα τον γλυτώσει απο τους φίλους τους κακούς που τον παρασύρουν. Επίσης θέλει να του ενεργοποιήσει το συναίσθημα ότι είναι πατέρας, το οποίο γνωρίζω ότι τα συναισθήματα των ανθρώπων αυτών είναι θαμένα και οι ουσίες κυριαρχούν. Στην κατάσταση αυτή την μεγαλύτερη ευθύνη την φέρει η κόρη μου, η οποία όπως σας περιέγραψα πιο πάνω είναι σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση διότι δεν έχει καμία σχέση με ουσίες και δεν έχει ζητήσει μέχρι σήμερα την βοήθεια από ειδικούς. Σας ευχαριστώ πολύ.
Από: ΕΥΗ, ΑΘΗΝΑ

Α:Κατανοώ απολύτως την ανησυχία σας για το εγγονάκι σας. Το πρώτο βήμα είναι να μην εκτίθεται το παιδί σε εντάσεις και φασαρίες. Το παιδί έχει ανάγκη να συναντά τον πατέρα του όμως είναι σημαντικό ο πατέρας να είναι σε θέση να ασχοληθεί με το παιδί. Στην προκειμένη περίπτωση χρειάζονται προσεκτικοί χειρισμοί. Πρέπει να γίνει ακριβής αξιολόγηση της κατάστασης του πατέρα προκειμένου να προταθεί το κατάλληλο μοντέλο επικοινωνίας. Κάνω διάφορες σκέψεις για την επαφή πατέρα παιδιού τις τελικές αποφάσεις όμως θα τις πάρουν οι γονείς του παιδιού σε συνεργασία με τον ειδικό που θα παρακολουθεί την κόρη σας ή το γαμπρό σας και θα γνωρίζει με ακρίβεια το ιστορικό . Η πρώτη είναι να επικοινωνεί ο πατέρας μόνος με το παιδί (εφόσον ήδη έχει δοκιμαστεί) κάθε φορά για μικρό χρονικό διάστημα που δεν θα ξεπερνά τις 1-2 ώρες ώστε να ασχολείται μαζί του. Η συχνότητα θα εξαρτηθεί από πολλές παραμέτρους και θα προταθεί από τον ειδικό που θα παρακολουθεί τον ίδιο ή την κόρη σας. Απαραίτητη προυπόθεση είναι να υπάρξει προσοχή από την πλευρά της κόρης σας ,πως είναι η διάθεση του παδιού όταν το παραλαμβάνει . Η δεύτερη σκέψη είναι να ασκεί ο πατέρας την επικοινωνία με το παιδί στο σπίτι των γονιών του ή στο σπίτι σας ή σε άλλο ουδέτερο χώρο με την διακριτική παρουσία κάποιου γονιού ή άλλου τρίτου προσώπου κοινής αποδοχής, δίνοντας όμως την δυνατότητα στον ίδιο να ασχολείται με το παιδί . Άν δεν δημιουργηθούν κατάλληλες συνθήκες επικοινωνίας ίσως εξεταστεί το ενδεχόμενο να απομακρυνθεί ο πατέρας για κάποιο διάστημα από το παιδί ή να έχει σποραδική επαφή με κίνδυνο όμως να αναπτυχθεί αποξένωση μεταξύ πατέρα παιδιού. Χρειάζεται προσεκτική εκτίμηση για να ληφθούν αποφάσεις οι οποίες στην πάροδο του χρόνου μπορεί να επανεξεταστούν και να διαφοροποιηθούν. Είναι θετικό που η κόρη σας έχει ζητήσει βοήθεια από ψυχολόγο με τον οποίο θα συζητήσει και το θέμα της επικοινωνίας πατέρα παιδιού. Εσείς σταθείτε κοντά στην κόρη σας χωρίς να σχολιάζετε τις επιλογές της και διασφαλίστε της ένα σταθερό υποστηρικτικό περιβάλλον ώστε να σταθεί στα πόδια της και να στηρίξει το παιδί της. Θεωρώ επίσης σημαντικό που οι γονείς του γαμπρού σας παρακολουθούν πρόγραμμα ώστε να τον βοηθήσουν. Χρειάζεται να οπλιστείτε με υπομονή και επιμονή.

Απαντά: Αλεξάνδρα Καππάτου, Ψυχολόγος
Mommy kidsin .gr

 

 

 

 

 

 

Tags:

Εγγραφειτε στο Newsletter μας

Μπορείτε να κάνετε εγγραφή στο Newsletter της Α.Καππάτου και να λαμβάνετε μηνιαία ενημέρωση για θέματα που σας απασχολούν.

Η Α.Καππατου στα social media

strogili photo kappatou

Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή