- Αλεξάνδρα Καππάτου Ψυχολόγος – Παιδοψυχολόγος - https://akappatou.gr -

Η Α. Καππάτου στην εκπομπή της ΕΡΑ «Πρωινή Παρέα» στο Πρώτο Πρόγραμμα με Δήμητρα Σερέτη και τον Βαγγέλη Χατζημιχάλη σε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για την κακοποίηση των γυναικών – 24/9/2021

Η Αλεξάνδρα Καππάτου στην εκπομπή της ΕΡΑ «Πρωινή Παρέα» στο Πρώτο Πρόγραμμα με Δήμητρα Σερέτη και τον Βαγγέλη Χατζημιχάλη σε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για την κακοποίηση των γυναικών.

Δήλωση της Α. Καππάτου για τη Γυναικοκτονία, στο Κ. δελτίο ειδήσεων του BLUE SKY 23/9/2021

Δήλωση της Αλεξάνδρας Καππάτου για τη Γυναικοκτονία, στο Κ. δελτίο ειδήσεων του BLUE SKY 23/9/2021

Μελέτη του ΕΚΠΑ: Αντισώματα για τουλάχιστον 6 μήνες μετά τον πλήρη εμβολιασμό με το εμβόλιο της Pfizer


Τουλάχιστον έξι μήνες διατηρείται η ανοσία έναντι του κορωνοϊού μετά τον πλήρη εμβολιασμό με το εμβόλιο των Pfizer/BioNTech, σύμφωνα με νεότερα αποτελέσματα της προοπτικής μελέτης του ΕΚΠΑ που διεξάγεται στο νοσοκομείο «Αλεξάνδρα» από την αρχή των εμβολιασμών του Ελληνικού πληθυσμού.

Τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα έχουν δημοσιευτεί με τη μορφή 20 άρθρων σε έγκριτα διεθνή περιοδικά. Στην πιο πρόσφατη δημοσίευση οι ερευνητές παρουσίασαν τα αποτελέσματα από 308 υγειονομικούς και εργαζόμενους του Νοσοκομείου, με διάμεση ηλικία τα 48 έτη, όπως δηλώνει σε συνέντευξη του στο Πρακτορείο FM και στην εκπομπή της Τάνιας Η. Μαντουβάλου «104, 9 ΜΥΣΤΙΚΑ ΥΓΕΙΑΣ» ο καθηγητής Θεραπευτικής- Ογκολογίας-Αιματολογίας, πρύτανης του ΕΚΠΑ, ο οποίος είναι και ο επιστημονικός υπεύθυνος της μελέτης κ. Θάνος Δημόπουλος.

Ο πρύτανης αναφερόμενος στη διακύμανση των εξουδετερωτικών αντισωμάτων στους 3 και στους 6 μήνες, αλλά και στο ρόλο που παίζει η ηλικία, εξηγεί ότι άνω του 95% των εμβολιασθέντων είχαν υψηλότατους τίτλους εξουδετέρωσης του ιού περίπου 4 μήνες μετά την έναρξη του εμβολιασμού τους. «Όσον αφορά τα αποτελέσματα του 6μήνου μετά τον πλήρη εμβολιασμό η διάμεση τιμή εξουδετερωτικών αντισωμάτων ήταν 81%. Στους 3 μήνες δεν υπήρχε κανείς με τιμές εξουδετερωτικών αντισωμάτων κάτω από το όριο θετικότητος του 30%, ενώ 6 μήνες μετά τον πλήρη εμβολιασμό μόνο το 2,59% (8 άτομα) είχε τιμές αντισωμάτων κάτω από 30% και 12% είχε τιμές κάτω του 50%. Η μείωση του τίτλου των αντισωμάτων ήταν μεγαλύτερης τάξης μεγέθους στα άτομα ηλικίας 51-70 ετών, συγκριτικά με αυτά ηλικίας 20-50 ετών, σε όλες τις χρονικές στιγμές των μετρήσεων»

https://www.iefimerida.gr/ [1]

Masterclass με την Αλεξάνδρα Καππάτου Χαρούμενα πρωτάκια- 22/9/2021

Χαρούμενα πρωτάκια: Πώς να προετοιμάσετε και να στηρίξετε καλά το πρωτάκι σας 22/9/2021

ΕΛΣΤΑΤ: Κίνδυνος φτώχειας για το 28,9% του πληθυσμού το 2020 Μειωμένος κατά 1,1% έναντι του 2019


ΕΛΣΤΑΤ: Κίνδυνος φτώχειας για το 28,9% του πληθυσμού το 2020


Σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού βρισκόταν το 28,9% του πληθυσμού της Ελλάδας το 2020, ποσοστό μικρότερο κατά 1,1% σε σχέση με το 2019, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ.

Το μέσο ισοδύναμο ατομικό διαθέσιμο εισόδημα ανήλθε σε 10.041 ευρώ, αυξημένο κατά 7% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος. Το 5,9% των νοικοκυριών δήλωσε ότι το εισόδημα του αυξήθηκε κατά τους τελευταίους δώδεκα μήνες, ενώ το 21,8% ότι μειώθηκε και το 72,3% ότι παρέμεινε το ίδιο.

Σύμφωνα με τη σχετική έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ, το 14,5% δήλωσε ότι ο κύριος λόγος αύξησης ή μείωσης του εισοδήματος ήταν η πανδημία του κορονοϊού, εκ των οποίων το 2,9% δήλωσε ότι αυξήθηκε το εισόδημα του και το 13% ότι μειώθηκε.

Ειδικότερα, μεταξύ άλλων, με βάση τα αποτελέσματα της έρευνας:

Ο κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού είναι υψηλότερος στην περίπτωση των ατόμων ηλικίας 18- 64 ετών (31,9%). Από τον πληθυσμό ηλικίας 18- 64 ετών που βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό, εκτιμάται ότι το 30% είναι Έλληνες και το 52,2% είναι αλλοδαποί που διαμένουν στην Ελλάδα. Από τους αλλοδαπούς που διαμένουν στην Ελλάδα, ηλικίας 18- 64 ετών και βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό, το 49,9% γεννήθηκαν σε άλλη χώρα, ενώ το 29,8% είναι αλλοδαποί που γεννήθηκαν και διαμένουν στην Ελλάδα.

Το 17,7% του πληθυσμού βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας (μετά τις κοινωνικές μεταβιβάσεις), το 16,6% βρίσκεται σε υλική στέρηση και το 12,6% του πληθυσμού ηλικίας 0- 59 ετών διαβιεί σε νοικοκυριά με χαμηλή ένταση εργασίας.

Το κατώφλι της φτώχειας ανέρχεται στο ποσό των 5.269 ευρώ ετησίως ανά μονοπρόσωπο νοικοκυριό και σε 11.064 ευρώ για νοικοκυριά με δύο ενήλικες και δύο εξαρτώμενα παιδιά ηλικίας κάτω των 14 ετών, και ορίζεται στο 60% του διάμεσου συνολικού ισοδύναμου διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών, το οποίο εκτιμήθηκε σε 8.781 ευρώ, ενώ το μέσο ετήσιο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών της χώρας εκτιμήθηκε σε 17.263 ευρώ. Το 2020, το 17,7% του συνολικού πληθυσμού της χώρας ήταν σε κίνδυνο φτώχειας. Τα νοικοκυριά που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας εκτιμώνται σε 701.405 σε σύνολο 4.115.678 νοικοκυριών και τα μέλη τους σε 1.856.081 στο σύνολο των 10.514.769 ατόμων του εκτιμώμενου πληθυσμού της χώρας.

Ο κίνδυνος φτώχειας για παιδιά ηλικίας 0-17 ετών (παιδική φτώχεια) ανέρχεται σε 20,9% σημειώνοντας πτώση κατά 0,2 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το 2019, ενώ για τις ομάδες ηλικιών 18- 64 ετών και 65 ετών και άνω ανέρχεται σε 18,4% και 13%, αντίστοιχα.

Σε 5 περιφέρειες (Ιόνια Νησιά, Αττική, Κρήτη, Νότιο Αιγαίο και Ήπειρος) καταγράφονται ποσοστά κινδύνου φτώχειας χαμηλότερα από αυτό του συνόλου της χώρας, ενώ σε 8 περιφέρειες (Θεσσαλία, Στερεά Ελλάδα, Πελοπόννησος, Βόρειο Αιγαίο, Κεντρική Μακεδονία, Δυτική Μακεδονία, Ανατολική Μακεδονία και Θράκη και Δυτική Ελλάδα) τα αντίστοιχα ποσοστά είναι υψηλότερα.

Όσο υψηλότερο είναι το επίπεδο εκπαίδευσης τόσο μικρότερο είναι το ποσοστό του κινδύνου φτώχειας. Για το 2020, ο κίνδυνος φτώχειας εκτιμάται για όσους έχουν ολοκληρώσει προσχολική, πρωτοβάθμια και το πρώτο στάδιο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε 24,4%, για όσους έχουν ολοκληρώσει το δεύτερο στάδιο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε 16,9%, ενώ για όσους έχουν ολοκληρώσει το πρώτο και το δεύτερο στάδιο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σε 7,1%.

ΕΛΣΤΑΤ: Τα ποσοστά φτώχειας πριν και μετά τις κοινωνικές μεταβιβάσεις
Το ποσοστό κινδύνου φτώχειας πριν από όλες τις κοινωνικές μεταβιβάσεις (δηλαδή μη συμπεριλαμβανομένων των κοινωνικών επιδομάτων και των συντάξεων στο συνολικό διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών) ανέρχεται σε 48,3% ενώ, όταν περιλαμβάνονται μόνο οι συντάξεις και όχι τα κοινωνικά επιδόματα μειώνεται στο 23,5%. Αναφορικά με τα κοινωνικά επιδόματα, αυτά περιλαμβάνουν παροχές κοινωνικής βοήθειας (όπως το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα, το επίδομα στέγασης, το επίδομα θέρμανσης κ.λπ.), οικογενειακά επιδόματα (όπως επιδόματα τέκνων), καθώς και επιδόματα ή βοηθήματα ανεργίας, ασθένειας, αναπηρίας ή ανικανότητας, ή και εκπαιδευτικές παροχές.

Το ποσοστό κινδύνου φτώχειας μετά τις κοινωνικές μεταβιβάσεις ανέρχεται σε 17,7%, ως εκ τούτου διαπιστώνεται ότι τα κοινωνικά επιδόματα συμβάλλουν στη μείωση του ποσοστού του κινδύνου φτώχειας κατά 5,8 ποσοστιαίες μονάδες ενώ, εν συνεχεία, οι συντάξεις κατά 24,8 ποσοστιαίες μονάδες. Το σύνολο των κοινωνικών μεταβιβάσεων μειώνει το ποσοστό του κινδύνου φτώχειας κατά 30,6 ποσοστιαίες μονάδες.

Το ποσοστό κινδύνου φτώχειας πριν από όλες τις κοινωνικές μεταβιβάσεις (δηλαδή μη συμπεριλαμβανομένων των κοινωνικών επιδομάτων και των συντάξεων στο συνολικό διαθέσιμο εισόδημα) για άτομα ηλικίας 65 ετών και άνω εκτιμάται σε 85,3%, ενώ όταν δεν συμπεριλαμβάνονται τα κοινωνικά επιδόματα, αλλά συμπεριλαμβάνονται οι συντάξεις, εκτιμάται σε 14,8%.

Οι κοινωνικές μεταβιβάσεις (συμπεριλαμβανομένων των συντάξεων) αποτελούν το 33,5% του συνολικού ισοδύναμου διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών της χώρας, εκ του οποίου οι συντάξεις αναλογούν στο 86,7%, ενώ τα κοινωνικά επιδόματα στο 13,3%.

https://www.newsbeast.gr/ [2]

Επιστροφή στα σχολεία: Βοηθάμε τα παιδιά να προσαρμοστούν

Από την Αλεξάνδρα Καππάτου, Ψυχολόγο – Παιδοψυχολόγο

Επιστροφή στα σχολεία

Βοηθάμε τα παιδιά να προσαρμοστούν

Οι διακοπές τελείωσαν, τα σχολεία άνοιξαν  όμως τα παιδιά δυσκολεύονται να προσαρμοστούν ίσως περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά.

Οι πρώτες μέρες, κάποιες φορές ακόμα και οι πρώτοι μήνες, στο σχολείο δεν είναι σχεδόν ποτέ εύκολες. Είτε επειδή τα παιδιά απομακρύνονται για πρώτη φορά από την ασφάλεια των γονιών τους πηγαίνοντας  στο παιδικό σταθμό, είτε επειδή αλλάζουν σχολική βαθμίδα, είτε επειδή πάνε σε καινούργιο σχολείο και όχι σε αυτό που είχαν μάθει, είτε επειδή πολύ απλά τους «κακοφαίνεται» το τέλος του καλοκαιριού και της απόλυτης ανεμελιάς.

Ειδικά με την πανδημία που ακόμα μας ταλαιπωρεί και που δεν άφησε κανέναν ανεπηρέαστο, ανάμεσα σε όλους μας και τα παιδιά, τα πράγματα μπορεί να γίνουν ακόμα πιο περίπλοκα.

Πώς θα καταλάβουμε ότι τα παιδιά πιέζονται

Ένα παιδί που δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στο σχολείο, μπορεί να παρουσιάζει μία σειρά από συμπτώματα τα οποία θα πρέπει να κερδίσουν την προσοχή μας. Τα συμπτώματα αυτά μπορεί να είναι σωματικά (π.χ. πονοκέφαλος, ζαλάδα, ναυτία, πόνος στην κοιλιά και στο στομάχι, διάρροιες) ή συμπεριφοράς (π.χ. το παιδί απομονώνεται, δείχνει σκεφτικό, γίνεται οξύθυμο ή κλαίει εύκολα, αρνείται να πάει στο σχολείο κλπ). Αν αυτά τα συμπτώματα παρά τις προσπάθειές μας διαρκέσουν παραπάνω από δύο εβδομάδες , θα χρειαστεί να αναζητήσουμε τη βοήθεια ειδικού.  Μην αγνοήσετε τη δυσαρέσκεια του παιδιού καθώς μπορεί να έχει πέσει θύμα εκφοβισμού, να αντιμετωπίζει κάποια μαθησιακή δυσκολία ή κάποιο άλλο θέμα που χρήζει περαιτέρω διερεύνησης.

Σε κάθε περίπτωση όμως, και ήδη από την αρχή του σχολείου, μπορούμε να κάνουμε τη ζωή των παιδιών λίγο πιο εύκολη.

Προτρέψτε τα να συναντήσουν τους συμμαθητές τους

Τα παιδιά έχουν ανάγκη από την αλληλεπίδραση με τους συμμαθητές τους καθώς όταν αυτή είναι καλή, τα βοηθάει να εγκλιματιστούν πιο εύκολα, να νιώσουν άνετα και επιθυμούν και τα ίδια να βρίσκονται στο σχολείο. Για να τα διευκολύνετε, προτείνετε τους να τα καλέσετε στο σπίτι σας για να παίξουν ή να βρεθείτε έξω σε ένα πάρκο κ.λπ.

Ενισχύστε τη σχέση με τους εκπαιδευτικούς

Η ασφάλεια που μπορούν να νιώσουν δίπλα στον ενήλικα που θα αναλάβει να υποκαταστήσει τη δική σας παρουσία όσο είναι στο σχολείο, είναι καθοριστική. Όσο μεγαλύτερη εμπιστοσύνη αποκτήσουν απέναντι στον δάσκαλο ή τη δασκάλα τους, τόσο καλύτερα θα προσαρμοστούν. Σε αυτό μπορείτε να συνεισφέρετε και εσείς π.χ. μιλώντας τους  με θετικό τρόπο  γι’ αυτούς ή λέγοντάς τους ποιος ήταν ο δικός σας αγαπημένος δάσκαλος όταν ήσασταν μαθητές και οι ίδιοι. Σημαντικό είναι, αν βλέπετε ότι το παιδί σας δυσκολεύεται , να μιλήσετε στους εκπαιδευτικούς ζητώντας τη βοήθειά τους. Αυτοί μπορεί π.χ. να αναθέσουν στο παιδί κάποια εργασία στην οποία μπορεί να ανταποκριθεί με αποτέλεσμα αυτό να αισθανθεί σημαντικό μέλος της τάξης. Γενικά, οι εκπαιδευτικοί είναι σε θέση να παρατηρούν πώς προσαρμόζεται κάθε παιδί και να παρέμβουν αναλόγως γι’ αυτό η συνεργασία μαζί τους είναι απαραίτητη.

Φροντίστε και για τη σχέση σας

Βεβαιωθείτε ότι το παιδί γνωρίζει ότι το αγαπάτε και το σκέφτεστε αφιερώνοντάς του αποκλειστικά λίγο χρόνο  πριν και μετά το σχολείο. Π.χ. καθιερώστε μια ρουτίνα κατά την οποία θα το ξυπνάτε με μια αγκαλιά ή ένα τελετουργικό υποδοχής αντίστοιχα κ.ο.κ. Αυτές οι στιγμές θα είναι μόνο δικές σας και θα του επιβεβαιώνουν ότι είστε πάντα εκεί.

Κάντε τον αποχωρισμό σας πιο εύκολο

Αν το παιδί δυσκολεύεται να μείνει μακριά σας, φροντίστε να το καθησυχάσετε με ηρεμία και αγάπη. Μην του φωνάξετε, μην του πείτε ότι σας κουράζει ή ότι κάνει σα μωρό. Πείτε του ότι το αγαπάτε, ότι ξέρετε ότι και αυτό σας αγαπάει και δώστε του ραντεβού για την ώρα που θα ξαναβρεθείτε ώστε να νιώσει ότι είναι εντός του «πλάνου» σας και όχι ότι απλά το αφήνετε εκεί. Πείτε του ότι στο μεταξύ θέλετε να προσπαθήσει να περάσει όσο καλύτερα γίνεται και να μάθει όσα περισσότερα πράγματα μπορεί για να σας τα πει μετά. Μπορείτε επίσης να του δώσετε κάτι ως δείγμα ότι το σκέφτεστε (π.χ. μία φωτογραφία σας μαζί, ένα παιχνίδι) που μπορεί να κουβαλάει μαζί του για να αισθανθεί περισσότερη ασφάλεια.

Αφήστε το να σας μιλήσει

Παροτρύνετε το παιδί να σας εκφράζει τα συναισθήματα και τις σκέψεις του. Από το μυαλό ενός παιδιού μπορεί να περνάνε πολλοί προβληματισμοί που εμάς ίσως μας φαίνονται αστείοι ή υπερβολικοί (μπορεί π.χ. να φοβάται ότι όσο αυτό είναι στο σχολείο εσείς θα πάθετε κάτι ή ότι θα το εγκαταλείψετε και δε θα πάτε να το πάρετε ή ότι οι συμμαθητές του δεν το συμπαθούν), όμως για τα ίδια μπορεί να είναι βασανιστικοί. Ποτέ λοιπόν, δεν τα υποτιμάμε ούτε τα αποπαίρνουμε. Αντίθετα, κρατάμε πάντα τα αφτιά και την καρδιά μας ανοιχτά ρωτώντας τα τι τα απασχολεί και λέγοντάς τους ότι καταλαβαίνουμε τους φόβους τους. Αυτό βέβαια είναι κάτι που πρέπει να ξεκινήσει από πολύ νωρίς στη ζωή του και να μην περιμένουμε να πάει σχολείο πρώτα, ωστόσο ποτέ δεν είναι αργά για να το επιδιώξουμε.

Προτείνετέ τους πρακτικές λύσεις

Όταν το παιδί μοιραστεί μαζί σας τις ανησυχίες του, συζητήστε μαζί του για ποιον λόγο νιώθει έτσι και γιατί θεωρεί ότι συμβαίνει αυτό που το προβληματίζει. Ζητήστε τους επίσης να σας εξηγήσουν τα συναισθήματά τους. Τι εννοούν όταν λένε ότι είναι στεναχωρημένα, ή αγχωμένα, ή αντίθετα ενθουσιασμένα… Είναι σημαντικό να κατανοούν και τα ίδια τι νιώθουν και πώς μπορούν να εκφράσουν ό,τι αισθάνονται με εποικοδομητικό τρόπο.