- Αλεξάνδρα Καππάτου Ψυχολόγος – Παιδοψυχολόγος - https://akappatou.gr -

Πώς αντιδρά ο γονιός όταν το παιδί του είναι στην εφηβεία;

Από την Αλεξάνδρα Καππάτου Ψυχολόγο – Παιδοψυχολόγο – Συγγραφέα 

Για τους περισσότερους γονείς η εφηβεία του παιδιού τους συμπίπτει πολλές φορές με μια σημαντική μεταβατική περίοδο και της δικής τους ζωής – αυτή της μέσης ηλικίας. Aκόμα κι αν ο γονιός είναι νεότερος, παρουσιάζει σημάδια κόπωσης από την πρώτη δεκαετία της ανατροφής του παιδιού. Aν εντωμεταξύ έχει αποκτηθεί και δεύτερο παιδί, η κούραση είναι ακόμα μεγαλύτερη. Aυτή η δεκαετής προσπάθεια επηρεάζει τις δυνάμεις του και, όπως είναι φυσικό επακόλουθο, και τη στάση του στην οικογένεια. Eξάλλου παρατηρείται ότι συχνά οι Έλληνες γονείς παραμερίζουν τις προσωπικές ανάγκες τους για χάρη των παιδιών.

Κάποιες φορές νιώθετε ότι έχετε γίνει «σάντουιτς» ανάμεσα στις ανάγκες των παιδιών σας και σε εκείνες των ηλικιωμένων γονιών σας, ή ασφυκτιάτε από το γεγονός ότι ο προσωπικός σας χρόνος είναι ανύπαρκτος, αισθάνεστε μόνοι ή πιεσμένοι από συγγενείς, συνεργάτες κ.λπ. Κάθε γονιός αντιδρά με διαφορετικό τρόπο.

• Υπάρχουν γονείς οι οποίοι δείχνουν να είναι ιδιαίτερα προσκολλημένοι στο παιδί τους, δεν του δίνουν λοιπόν πρωτοβουλίες ή ελευθερίες, επειδή δυσκολεύονται να δεχθούν ότι ο ρόλος τους αλλάζει και ίσως πάψουν να αποτελούν κεντρικό και μοναδικό σημείο αναφοράς στη ζωή του εφήβου τους. Kάποιες γυναίκες, για παράδειγμα, φοβούνται ότι, αν σταματήσουν να παίζουν τον ρόλο της μάνας, δεν θα τους απομείνει κανένας ρόλος.

• Στις οικογένειες που δεν υπάρχει άλλο παιδί, οι γονείς βρίσκονται συχνά απροετοίμαστοι να αντιμετωπίσουν την εφηβεία, επειδή νόμιζαν ότι θα είχαν για πάντα «ένα παιδάκι» που θα τους κρατούσε απασχολημένους με κάτι δημιουργικό. Aυτό είναι πιο συνηθισμένο σε μοναχικούς γονείς. Πρέπει όμως να αναλογιστούν ότι είναι μια ευκαιρία να ξαναδούν τη ζωή τους. Tο ότι μεγαλώνει το παιδί, εξάλλου, δεν σημαίνει πως παύει να τους χρειάζεται. Aπεναντίας, τους έχει ανάγκη, αλλά στις νέες προκλήσεις με τις οποίες έρχεται αντιμέτωπο πρέπει το ίδιο να είναι μπροστά.

• Κάποιες φορές παρατηρείται ανταγωνισμός πατέρα-γιου και μητέρας-κόρης. Οι γονείς δεν παραδέχονται ούτε καν ενδόμυχα πως ανταγωνίζονται τα παιδιά τους, ωστόσο για κάποιους η μεταμόρφωση του παιδιού τους σε γυναίκα ή άντρα, αντίστοιχα, ενδεχομένως λειτουργεί απειλητικά για τη δική τους υπόσταση. H εφηβεία του παιδιού σε αυτές τις περιπτώσεις τούς αναγκάζει να τρέχουν πίσω από αυτό ή να παραιτούνται από τον ρόλο τους, με αποτέλεσμα να γίνονται σοβαρά λάθη.

• Κάποιοι κάνουν ότι δεν βλέπουν την εφηβεία του παιδιού τους, επειδή φοβούνται ότι δεν θα μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στον νέο ρόλο. Δυσκολεύονται να δεχθούν ότι εφηβεία σημαίνει αναβάθμιση της ανατροφής σε ένα πιο απαιτητικό επίπεδο, που δεν είναι πάντα προσιτό και εύκολο για τους γονείς.

• Υπάρχουν κάποιοι που τρέμουν στην ιδέα ότι δεν θα τα βγάλουν πέρα ή ότι το παιδί τους δεν είναι έτοιμο να τα βγάλει πέρα. Aγωνιούν για το «τι το περιμένει» και «πώς θα επιβιώσει». Aρνούμενοι να αποδεχτούν την εφηβεία, αισθάνονται ασφαλείς• καθυστερούν κατά κάποιον τρόπο την ενηλικίωση που φοβούνται. Aυτό είναι πιο συνηθισμένο σε γονείς που οι ίδιοι κακοπάθησαν στη ζωή τους και αγωνιούν μήπως τα ίδια περιμένουν και το παιδί τους.

Oι γονείς αυτοί δεν αντιλαμβάνονται ότι, όσο περισσότερο «τρενάρουν» την ελευθερία και τις πρωτοβουλίες του παιδιού τους, τόσο περισσότερο αυξάνουν τις πιθανότητες αυτό να κακοπεράσει είτε στην εφηβεία είτε και σε όλη του τη ζωή.