- Αλεξάνδρα Καππάτου Ψυχολόγος – Παιδοψυχολόγος - https://akappatou.gr -

“Προσπάθησε πάλι!” (ο χαρταετός, από ένα παλιό αναγνωστικό)


ένα κείμενο για το πέταγμα του χαρταετού, αλλά και την αξία της προσπάθειας και της επιμονής…

αφιερωμένο στον Πατέρα μου, που πάντα μας διηγείται πώς έφτιαχναν και πετούσαν τους αετούς τους, κάθε χρόνο στο χωριό. Με πενιχρά μέσα, αλλά με πολύ μεράκι και λαχτάρα, τους ετοίμαζαν για την καθαρά Δευτέρα και κάνανε αγώνες

Βοήθησε με, Χαρούλα, νά πετάξω τον αετό μου, είπε ο Νίκος στην αδελφούλα του, άφού προσπάθησε νά τον πετάξη μόνος του και δεν τό έκατάφερε.

Ο αετός έσερνόταν επάνω στη γη.

Ή Χαρούλα έτρεξε με πολλή προθυμία, επήρε τον αετό, υψηλά και τον άφησε νά πετάξη. Άλλα αλλά ο Νίκος δέν έπρόλαβε νά τρέξη και ο αετός έπεσε πάλι καταγής.

-Αδέξια πού είσαι, καημένη ! είπε ό Νίκος.

-Σε αυτό δεν πταίω εγώ, αποκρίθηκε ή Χαρούλα. Τό σφάλμα είναι δικό σου, πού δεν έτρεξες αμέσως, μόλις άφήσα τον αετό .

–Προσπαθήστε πάλι, παιδιά, είπε ό θειός τωνπαιδιών , πού έκαθόταν μπροστά στη θύρα και παρακολουθούσε τό παιγνίδι των παιδιών .

Τή φορά όμως αυτή ό Νίκος έβιάσθηκε παρά πολύ. Έτρεξε τόσο έξαφνικά, πού έτράβηξε τον αετό απότομα άπό το χέρι της Χαρούλας. Και ό αετός έπεσε φαρδύς πλατύς κάτω, όπως και πρώτα.

—Και τώρα ποιος πταίει; ερώτησε ή Χαρούλα.

—Προσπαθήστε πάλι, ξανα είπε ο θείος των παιδιών.

89aetos

Αύτη τή φορά και οι δυο ήσαν προσεκτικώτεροι. Άλλα ένας άνεμος δυνατός, πού έφύσηξε άπό το πλάι, άρπαξε τόν αετό και τον έρριξε επάνω σε κάτι θάμνους. Έκεί έμπλέχθηκε ή ουρά του και ό πτωχός αετός έμεινε κρεμασμένος μέ το κεφάλι προς τά κάτω.

—Τά βλέπεις; είπε ό Νίκος. Τόν έρριξες λοξά και γι’ αυτό επήγε προς αύτη τή μεριά.

— Μά, Νίκο, ημπορώ εγώ νά κάμω τόν άνεμο νά φυσήξη κατ’ ευθείαν; αποκρίθηκε ή Χαρούλα.

Ό θείος των παιδιών, όταν είδε τόν αετό κρεμασμένο, έσηκώθηκε, έξέμπλεξε τήν ουρά και τους είπε:

—Ελάτε, παιδιά. Έδώ ό τόπος είναι γεμάτος άπό θάμνους. Ελάτε νά εύρωμε ένα μέρος πιο ανοικτό και τότε προσπαθήστε πάλι.

Και ώδήγησε τά παιδιά σ’ ενα ομαλό τόπο, πού ήτο καταπράσινος άπό τή χλόη.

Έκεί, άφού ετοιμάσθηκαν, έκράτησε πάλι ή Χαρούλα τόν αετό και τόν άφήκε ακριβώς τή στιγμή, πού έκαμεν ό Νίκος νά τρέξη. Ό αετός ανέβηκε υψηλά, ωσάν μπαλόνι και έπετούσε μια χαρά. Μά ό Νίκος χαρούμενος, πού ένοιωθε τό σπάγγο νά τραβά, έστάθηκε γιά μιά στιγμή, γιά νά καμάρωση τόν αετό. Ό σπάγγος όμως έχαλαρώθηκε και επειδή ό άνεμος δεν ήτο αρκετά δυνατός, ό αετός έπεσε πάλι επάνω .

-Αχ, καημένε Νίκο, δέν έπρεπε νά σταματήσης, είπε ό θείος. Ας είναι όμως, προσπάθησε πάλι.

-Όχι, δέν θά προσπαθήσω πιά, είπε ό Νίκος στενοχωρημένος. Δέν είναι αετός αυτός! Τί νά κάθωμαι νά βασανίζωμαι μ’ έναν αετό, πού δέν πετά. Και ο θείος του λέγει:

—Μπα, Νίκο, θα παρατήσης τό παιγνίδι σου, ύστερα άπό τόσους κόπους, πού έκάναμε; Τόσο εύκολα απελπίζεσαι, είπε , επειδή σου παρουσιάσθηκαν δυσκολίες; Ελα, τύλιξε τό σπάγγο σου και προσπάθησε πάλι.

Αυτή τή φορά ό αετός ανέβηκε μέ τόν αέρα, ωσάν πτερό. Και όταν έτελείωσε όλος ό σπάγγος, ό Νίκος έστάθηκε, κρατώντας σφιγκτά στο χέρι του τό ξυλαράκι.Ολο χαρά έκοίταζε τόν αετό, πού έφαινόταν τώρα ωσάν μιά μικρή κοκκίδα στο γαλάζιο ουρανό.

—Κοίτα, θείε, κοίτα, τί υψηλά πού πετά ! Και μέ τί δύναμη τραβά! Θαρρείς και είναι άλογο, πού τραβά τό χαλινάρι. Και άλλο τόσο σπάγγο νά είχα, θά τόν άφηνα όλο. Θα έπήγαινε στά σύννεφα!

Άφού ό Νίκος διεσκέδασε αρκετά μέ τόν αετό, άρχισε νά τυλίγη σιγά σιγά τό σπάγγο’ και όταν έπεσε ό αετός, έτρεξε και τόν έσήκωσε. Ή χαρά του ήτο μεγάλη, όταν είδε, ότι ό αετός του δέν έπαθε τίποτε, άν και έπετούσε τόσην ώρα.

—Θά έλθωμε, θείε, και αύριο μετά τό μάθημα νά προσπαθήσωμε πάλι.
από το Αναγνωστικόν Δ΄Δημοτικού, εν Αθήναις 1953//https://antexoume.wordpress.com/