Τα νέα περιστατικά από μαθητές γυμνασίου στο κέντρο της Αθήνας προκαλούν αύξηση των περιπολιών από την ΕΛ.ΑΣ. και μεγάλη ανησυχία.
Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΗΓΗ: Realnews
Ανησυχητικές διαστάσεις έχει πάρει το τελευταίο διάστημα η αύξηση της παραβατικότητας ανηλίκων στην Ελλάδα, με τις Αρχές να καταγράφουν ολοένα και περισσότερα περιστατικά στα οποία πολύ νεαρά άτομα εμπλέκονται σε πράξεις βίας, κλοπές και άλλες μορφές αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Στην Αστυνομία έχει σημάνει συναγερμός μετά τα επαναλαμβανόμενα περιστατικά βίας και αποφασίστηκε η αύξηση των περιπολιών σε διάφορα σημεία του κέντρου της Αθήνας.
Χαρακτηριστικά είναι τα δύο περιστατικά που σημειώθηκαν πριν από λίγες ημέρες στον Νέο Κόσμο και στο Παγκράτι, όταν ομάδες ανηλίκων φέρονται να επιτέθηκαν σε νεαρά άτομα, με αποτέλεσμα ένας 15χρονος να οδηγηθεί στο νοσοκομείο με τραύμα στην κοιλιακή χώρα από μαχαίρι και ένας 14χρονος με ελαφρά χτυπήματα στο κεφάλι. Οι δύο υποθέσεις φαίνεται να συνδέονται μεταξύ τους, καθώς υπάρχει κοινός τρόπος δράσης.
Σύμφωνα με πληροφορίες της Realnews, τα τελευταία δύο χρόνια μια συμμορία μαθητών γυμνασίου έχει σπείρει τον φόβο στα παιδιά που κυκλοφορούν στην ευρύτερη περιοχή του Παγκρατίου. Πρόκειται για μια ομάδα περίπου δέκα ατόμων τα οποία πολύ συχνά απειλούν και επιτίθενται σε συνομηλίκους τους σε κεντρικά σημεία της περιοχής. Αυτοαποκαλούνται «συμμορία των 10», ενώ εκτός από τις βίαιες επιθέσεις φέρεται να έχουν διαπράξει και ληστείες εναντίον των ανήλικων θυμάτων τους.
«Αποκτούν δύναμη»
Τον κώδωνα του κινδύνου κρούουν στην «R» και οι ειδικοί που επισημαίνουν ότι οι δράστες με αυτόν τον τρόπο νιώθουν ισχυροί. Οπως αναφέρουν, η έξαρση του φαινομένου αποδίδεται σε έναν συνδυασμό κοινωνικών και ψυχολογικών παραγόντων, όπως η επιρροή των κοινωνικών δικτύων και η έλλειψη ορίων από την οικογένεια, και επισημαίνουν ότι πρέπει να εφαρμοστούν εδώ και τώρα οι νόμοι που υπάρχουν για τέτοιου είδους παραβατικές συμπεριφορές.
«Δυστυχώς, τα παιδιά που προχωρούν σε τέτοιες ενέργειες δεν αντιλαμβάνονται το κακό που προκαλούν και θεωρούν κανονικό και νόμιμο αυτό που κάνουν. Βλέπουν μια κανονικότητα, η οποία είναι ιδιαίτερα ανησυχητική. Μέσα από τέτοιες ενέργειες αποκτούν δύναμη και λειτουργούν σαν αγέλη. Στόχος τους είναι να βλάψουν τον συνομήλικό τους, καθώς θεωρούν ότι όσο περισσότερο κακό του κάνουν τόσο περισσότερη δύναμη θα αποκτήσουν. Στη συνέχεια, συχνά αναρτούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τις ενέργειές τους προκειμένου να συγκεντρώσουν likes και να αποκτήσουν, όπως θεωρούν, μια στιγμιαία επιβράβευση», δηλώνει στην «R» η ψυχολόγος – παιδοψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου.
«Κανόνες»
Οπως τονίζει, πολλά από τα παιδιά που εμφανίζουν παραβατικές συμπεριφορές έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και με αυτόν τον τρόπο νομίζουν ότι τραβούν την προσοχή τόσο των γονιών τους όσο και του κοινωνικού τους περίγυρου. Στο πλαίσιο αυτό οι γονείς θα πρέπει να μιλούν με τα παιδιά τους, να αφιερώνουν έστω μισή ώρα την ημέρα για να χτίσουν μια σχέση με αυτά και να μπορούν να τους προσφέρουν τα συναισθήματα που χρειάζονται.
Σύμφωνα με όσα αναφέρει η παιδοψυχολόγος Αλ. Καππάτου, ένα σημαντικό «εργαλείο» για την οικογένεια είναι η δημιουργία κανόνων. «Ενας γονέας θα πρέπει να θέτει, σε συνεργασία πάντα με το παιδί, κανόνες, δηλαδή να υπάρχουν όρια. Από την ώρα που θα πρέπει να επιστρέψει σπίτι, με το ποιους θα βρεθεί, μέχρι το πού βρίσκεται. Ο γονέας θα πρέπει να εξηγήσει στο παιδί ότι οι κανόνες δεν μπαίνουν επειδή υπάρχει έλλειψη εμπιστοσύνης, αλλά επειδή ενδεχομένως δεν έχει ακόμα την ικανότητα να διαχειριστεί κάποιες καταστάσεις. Σε καμία περίπτωση δεν λέω ότι ένα παιδί θα πρέπει να είναι κλεισμένο στο σπίτι, απεναντίας θα πρέπει να έχει ελευθερίες, αλλά με όρια», δηλώνει η παιδοψυχολόγος.
«Νόμοι»
Για ποιοτική αλλαγή στη βία των ανηλίκων μιλά στην «R» η Δρ. Κέλλυ Ιωάννου, καθηγήτρια Εγκληματολογίας και πραγματογνώμων, τονίζοντας ότι αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι κυρίως μια ποιοτική μεταβολή: μεγαλύτερη ένταση, μεγαλύτερη ορατότητα λόγω social media, ευκολότερη χρήση μαχαιριών, επιθέσεις με όρους επίδειξης και συχνά μια βία που δεν έχει πάντα σαφές κίνητρο.
«Πρέπει να υπάρξει άμεση αυστηροποίηση των νόμων που ήδη ισχύουν. Αυτό σημαίνει κυρίως άμεση παρέμβαση: έλεγχος οπλοφορίας, ουσιαστική αστυνόμευση σε σημεία υψηλού κινδύνου, ταχεία κοινωνική και ψυχολογική υποστήριξη και πραγματική λογοδοσία όταν υπάρχει παραμέληση. Αυτό μπορεί να βοηθήσει σε σοβαρές περιπτώσεις, ιδίως σε οπλοφορία και οργανωμένες ομάδες, αλλά δεν αρκεί. Οταν μιλάμε για αυστηροποίηση, δεν εννοούμε μόνο περισσότερες συλλήψεις ή φυλακίσεις ανηλίκων και γονέων», αναφέρει η εγκληματολόγος.
Μάλιστα, σημειώνει ότι «αν δεν υπάρξουν πρόληψη, γονεϊκή εκπαίδευση, σχολική παρέμβαση, ψυχολογική υποστήριξη και ουσιαστικές διέξοδοι για τους νέους, απλώς θα τιμωρούμε αργά αυτό που δεν προλάβαμε έγκαιρα. Εντέλει, το ζήτημα δεν είναι απλώς ‘‘πιο αυστηρές ποινές’’, αλλά μια κοινωνία που παρεμβαίνει νωρίς, πριν γίνει μέσο έκφρασης το μαχαίρι».
