soynds
Εκτύπωση άρθρου

Μπορεί ο κύριος τρόπος με τον οποίον εκφραζόμαστε να είναι οι λέξεις όμως τελικά -όπως φαίνεται για ακόμη μία φορά- είναι η μη λεκτική επικοινωνία αυτή που περνάει το μήνυμα.

Έρευνα που έγινε από το Πανεπιστήμιο McGill sστον Καναδά, έδειξε ότι ο εγκέφαλός μας χρειάζεται μόλις 1/10 του δευτερολέπτου για να αναγνωρίσει τα συναισθήματα που μπορεί να προδίδουν οι διάφοροι ήχοι που παράγουμε (π.χ. αναστεναγμοί, γέλιο κ.λπ.)! Επιπλέον, οι ερευνητές ανακάλυψαν επίσης ότι δίνουμε περισσότερη σημασία σε ένα συναίσθημα που εκφράζεται άρρητα παρά σε ένα που εκφράζεται με λόγια.

Ο λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό οφείλεται πιθανότατα στα κατάλοιπα της εξελικτικής μας πορείας ως είδος καθώς ο εγκέφαλός μας χρειάστηκε πρώτα να ερμηνεύσει κραυγές και άναρθρα σινιάλα παρά λέξεις προκειμένου να ανιχνεύσει τις σκέψεις και τα συναισθήματα των γύρω του. Επομένως αυτό το σύστημα επεξεργασίας είναι πολύ βαθιά ριζωμένο στην πολυπλοκότητα του νευρικού μας συστήματος μια και σε ένα σημαντικό βαθμό σχετίζεται με την ανθρώπινη επιβίωση μέσα στο χρόνο.

Αντίθετα, όπως λένε οι ερευνητές, ο τρόπος με τον οποίο ο εγκέφαλός μας κλήθηκε να προσαρμοστεί στη χρήση του λόγου ως μέσο έκφρασης είναι πολύ πιο πρόσφατος και συνεχίζει να εξελίσσεται μαζί με την εξέλιξη της γλώσσας.
Κατά τη διάρκεια της έρευνας οι ειδικοί επικεντρώθηκαν στον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλός μας επεξεργάζεται τρία κυρίως συναισθήματα, τον θυμό, τη λύπη και τη χαρά. Έτσι εξέτασαν τις αντιδράσεις 24 ενηλίκων στους οποίους παρέθεταν με τυχαία σειρά ένα μίγμα λέξεων και εξωλεκτικών σημείων μέσα σεσ προτάσεις που δεν έβγαζαν κανένα απολύτως νόημα. Ο λόγος για τον οποίον χρησιμοποιούσαν ακαταλαβίστικες λέξεις και εκφράσεις ήταν για να αποκλείσουν το ενδεχόμενο οι συμμετέχοντες να έχουν κάποια συναισθηματική αντίδραση εξαιτίας κάποιων από αυτές.

Στη συνέχεια ζήτησαν από τους συμμετέχοντες να αναγνωρίσουν τα συναισθήματα που θεωρούσαν πώς εκφράζονταν μέσα από αυτές τις προτάσεις ενώ ταυτόχρονα κατέγραφαν και τον χρόνο αντίδρασης του εγκεφάλου τους.

Μεταξύ των συμπερασμάτων στα οποία κατέληξαν ήταν και τα εξής:

– Οι συμμετέχοντες μπορούσαν να αναγνωρίζουν τα εξωλεκτικά σημεία που πρόδιδαν χαρά (π.χ. το γέλιο) πιο γρήγορα από τα εξωλεκτικά σημεία που υποδήλωναν φόβο ή θλίψη.

-Οι ήχοι που σήμαιναν θυμό δημιουργούσαν μεγαλύτερη και διαρκέστερη αντίδραση στον εγκέφαλό τους απ’ ό,τι τα άλλα συναισθήματα. Αυτό, όπως εξηγούν οι ερευνητές, συμβαίνει μάλλον επειδή ο θυμός των άλλων μπορεί να σηματοδοτεί απειλή εις βάρος μας, επομένως ο εγκέφαλός μας στρέφει την προσοχή του εκεί για να αξιολογήσει την κατάσταση.

-Οι συμμετέχοντες που ήταν πιο αγχώδεις είχαν γρηγορότερη και πιο οξεία αντίδραση στα εξωλεκτικά ερεθίσματα απ’ ό,τι όσοι αγχώνονταν λιγότερο.

https://www.sciencedaily.com/releases/2016/01/160118134938.htm

To άρθρο επιμελήθηκε η Αλεξάνδρα Καππάτου

Copy link
Powered by Social Snap